Doğumdan sonra başlayan ve (24 ay oldu)hala süren, kendi içimde yenmek için savaştığım bazı durumlar var ne yazık ki. Geçmişe olan özlemim hiç bitmiyor ve bu yüzden yaşadığım anın günlerin tadını çıkaramıyorum. Kendimi tükenmiş gibi hissediyorum. Örneğin eşimle evlenmeden önce gece kaçamak kalmalarımız olurdu, öpüşmeler koklaşmalar… o kadar heyecan verirdi mutlu ederdi ki… evlenince bu anı her gün yaşayacağımızı, her anlamda birbirimize ait olacağımızı düşünmenin tadı bambaşkaydı. Gelgelelim evlendik ama şu an o heyecanımın 10da 1i yok. Oğlumuz oldu 2 yaşına girdi Rabbime çok şükür sağlığı sıhhati yerinde, maddi sıkıntı yaşamıyoruz. Ama nedense içimden o geçmişe özlemi bir türlü atamıyorum çıkmıyor. Her şey rutine bağladı. Evet rutin nimettir yaşadığım her gün için oğlum için, hayırlı olduğunu düşündüğüm evliliğim için minnettarım dilimden şükür dua asla eksik olmaz. Ama bazı şeyleri aşamıyorum