Merhabalar biraz iç dökme postu olsun istedim.Benim gibi annelere yardımcı olabilmek adına uzun zamandan sonra foruma giriş yaptım.Oğlum 2 yaşında kelimeler azdı , sosyal iletişim yok gibi bileydi akran iletişimi yoktu otizm şüphesiyle yaşıyordum.Bi yok ya değildir diyip bi galiba otizim diyerek günlerim geçiyordu terapist araştırmaya başladığım günlerdeydim.Çok ekran görüyordu elimde olmayan sebeplerle.Kesmeye çalışıyordum başedemiyordum çok yoruluyordum asla destek almadım.Zor bir çocuktu oğlum.
Şimdi her şey çok farklı benim gibi anneler vardır diye yazıyorum aslında.Öncelikle her şeyi bi kenara bırakmak gerekiyor evladınızla her detayıyla ilgilenin.Oyun grubu arayışıma girdim bir iki yer ile anlaştım iki farklı yere götürdüm.Adaptasyon kolay olmadı tahmin edeceğiniz üzere ama alıştı.Ekran hala devam ediyordu hayatımızda.Artık ne olursa olsun ne kesecektim ve kestim.
İlk iki gün çok sancılıydı.Öfkeler ağlamalar.Üçüncü gün sakinlik başladı.Kendi kendine oyun oynamayan oğlum oyun kurmaya başladı.Oyun grupları çok işe yarıyordu ekranı kesmek hele…Sadece ekranı keseli bir hafta oldu ve oğlum ikili cümlelere başladı kendini sözel olarak ifade ediyor çok sakin bi çocuk oldu ve arada mahvolsam da asla ekran açmıyorum bu ilerleyişi görüp açar mı hiç insan?
İşin manevi boyutuna da değinmek isterim.Anneler çocukları için dua ettiğinde etrafındaki zırhı görse dua etmeyi hiç bırakmazlardı sözü geliyor hemen aklıma.Bol dua bir de terkip var
Her gün 100 Kevser suresi okudum oğluma.
Bunlardan fayda gördüm sizlere de anlatmak istedim.Okuduğunuz için teşekkürler☘️