aysef1342 toplumdaki cocuklara karsi paylasma zorbaligi artik gercekten bitmeli. Uzmanlar bas bas bagiriyor , anlatiyor en azindan anne babalar olarak dogrusunu bilip cocuklarimizi baskilamasak . 3 yasindaki bir cocugun esyasini paylasmamasi kadar doğal bir sey olamaz. Ustelik bu gayet de saglikli bir duruş. Gelisim evrelerinin geregini yapiyor. Onu paylasmaya zorlamak buyuk haksizlik. Degersizlik. Bunu şu sekilde ornekleyeyim, parka gittiniz, parka cocugunu getirmis bir kadin sizin altin kolyenize bayildi, bana verir misin biraz kullanayim dedi, verir misiniz ? Guven sorunu yasarsiniz “ acaba geri verir mi, bana ait vermek istemiyorum” gibi dusunceler olusur. Bu cocugunuzun hissettigi duygularin aynisidir. Onlar icin oyuncaklar bizim altinlarimiz degerli esyalarimiz gibi kiymetlidir. Ve karsisinda hic tanimadigi veya tanidigi cocugun zarar verip vermeyeceginden emin olamaz, tekrar teslim edeceginden de emin olamaz. Hadi hepsini gectim o an baskasina vermeyi istemez. Uc yasindaki cocuk bu. Bunu sorun gibi anlatmaniz hic normal degil. Ben bugune kadar oglumun kimsenin oyuncagina aglayarak ya da israr ederek almasina izin vermedim -zaten bu cizgide oldugum icin israr ederek kimsenin oyuncagini almaya hakki olmadigini bildi ve ona gore davrandi- ve oglumun oyuncagiyla oynamak icin aglayan cocuklarin, bu yanlis tutumunu beslemedim. Once ogluma “ paylasmak istermisin” diye sordum. Hayir dediyse diger cocuga “ suan cok istedigini anliyorum ancak oyuncagin sahibi izin vermedigi icin onu alamazsin. ” Dedim cizgimi korudum. Bunu yaparken paylasmamayi kotu sananan anneler eminim yadirgadi, elestirdi. Umrumda da degil, onemli olan her iki cocuga da saglikli davranmayi asilamak.