6 ayına 5 gün var kızımın.
Çok zorlanıyorum kızlar ve her geçen gün de daha çok zorlaşıyor sanki.
Nerdeyse her gün bezi taşıyor bez değiştirdim kaç kere küçük büyük gelmiyor her şeyi denedim anne sütünden dolayı cıvık sanırım sürekli leke çıkarıcı onları çıkarmaya çalışıyorum. Her yer batıyor her gün bir dağ çamaşır.
Alt değiştirirken öyle zorlanıyorum ki o kadar güçlü ki 😀 bacağı ayağı beze giriyor tutamıyorum.
Uyku düzenlemeye çalışıyorum 3 bilinmeyenli denklem gibi çok zor 11 lere kadar oturuyor bizimle şuan.
Sütüm yetti mi yetmedi mi, ev işleri, bir yere çıkarken 10 tane şey düşünmek, hasta oldu mu olacak mı derdi, eşimle zaten hiç iletişim kalmadı çünkü kızımdan asla fırsat kalmıyor, sürünmeye başladı 2 saniye bi yere gitsem koltuğun altına giriyor, ana kucağında asla asla durmuyor sürekli hoplayıp zıplayarak bir şey yapmaya çalışıyorum, tek başıma vakit geçirmek zaten hayal, çoğu zaman tuvalete bile gidemiyorum, her gün aynı döngü çok bunaldım her gün ağlıyorum anneliğin tadını bile çıkaramıyorum artık
Sürekli sinirliyim eşim gözüme çok batıyor yardım ediyor ama yine de büyük çoğunluk yük bende ben bu kadar şeyle uğraşırken dışardan eve gelmesi bile sinirime dokunuyor önceden çok kibar bi insandım şimdi sürekli tersleyesim geliyor hiçbir şeye katlanamıyorum
Çocuğumdan şikayet değil asla onu çok seviyorum ama çok zorlanıyorum depresyona sürükleniyorum yavaş yavaş