mbabygirlm bu sorunun cevabı neye olduğuna göre değişir. Çocuğa ise büyüyene kadar çare yok mecbur sakin olacağız. Gün içinde çıldırma noktasına geldiğim çok oluyor ama çare yok işte. Diğer insanlara ise kendime değer vererek diyebilirim. Kızım 1 yaşına gelince onu anneme veya eşime bırakıp kendimi dışarı attım. Cilt bakımı, yeme içme, güzel bir diyetle vücudumu düzene sokma, kızım uyuduğunda kitap okuma yine o uyuduğunda kulaklığı takıp kahve keyfi yapma, alışveriş gibi gibi. Ve ben kendimi değerli hissedince diğer insanlar ve söyledikleri önemsiz kaldı. Bir de bu durum çocuğuma olan sabrımı da güçlendirdi.
