İtiraf:

evreniko

Bebeğim 14 haftalık. Sanırım zor bir bebek. Gaz kolik her bebek gibi. Burada yazacaklarım bebeğimden ziyade kendimle ilgili. 14 hafta sonra ilk kez 1 saatliğine eşimle kahve içmeye çıktık. Ağlamaktan helak olmuş bir şekilde eve döndüm, bebeğimde çığlıklarla ağlayarak beni karşıladı. Oysa ilk defa içimden geçenleri sesli dile getirmiş ve biraz rahatlamıştım. Şu an eşim oğlumuzu uyutmaya çalışırken ben de yazayım belki o kalıcı bir iyilik sağlar dedim. Zira psikoloğa gidecek vakit yok. İtirafım şudur; Haftalardır yaşadıklarımın fragmanını gösterselerdi çocuk sahibi olmak istemezdim. Duygularımı kontrol edemiyorum, çok yorgunum, ataklar bitmiyor, gaz sancıları geçmiyor, içimde kopan fırtınalar, kaygılarım, oluk oluk dökülen saçlarım avuçlarıma geldikçe beni sarstıkça sarsıyor. Bu süreci bu kadar kötü yöneteceğimi düşünmezdim hiç. Allah aşkına bebeğinizle dışarı çıkmayı nasıl başarıyorsunuz? O bebek arabasında yatarken siz arkadaşlarınızla konuşabiliyor musunuz mesela? Biz ancak uyusun diye dışarı çıkarıyoruz hareketsiz durmamız imkansız. Kendime o kadar yabancılaştım ki nereye saldıracağımı bilemiyorum bazen. Ben sigara içemediğim için eşim içinde çok üzülüyorum mesela ya da o deliksiz uyuyabiliyorken ben gece 4 defa gaz masajı yapmak zorunda kaldığım için, göğsüm yaralar içinde emzirirken o telefonda vakit geçirebildiği için. Haksızlık olduğunu biliyorum ama kontrol edemiyorum kendimi. Ne zaman geçer? Çünkü bu duygular beni bebeğimden daha çok yoruyor bazen, yüzüne baktığımda düşündüklerim için utanıyorum ve defalarca özür diliyorum içimden. Böyle şeyler hisseden sadece ben miyim? Ne yapacağımı, nasıl düzeleceğimi bilmiyorum.

Marianne

evreniko normal duygular, annelik duygusu bebek doğar sığmaz oluşan bir duygu değil, zamanla ortaya çıkıyor. Geceleri eşiniz kalkıp bebeğin gazını çıkarabilir. İlla siz yapacaksınız diye bir şey yok. Lohusa depresyonu yaşıyorsunuz. Bir anda hayatımız değişiyor, bir de bu değişikliklerle beraber sorumluluklar ve daha önce karşılaşmadığımız bebeğin sağlık sorunları da çıkıyor. Geceleri eşinizi de kaldırın arada. Baba olmanın da sorumluluklarını taşımalı.

ozgmom

evreniko 27 yaşındayım 9 ay önce anne oldum. Bebeğim kolik, alerjik, meme kabul etmeyen ve çok ağlayan bir bebekti sezaryen doğum yapmıştım kendi acılarımla uğraşırken memeyi kabul etmediği için süt sağmakla cebelleştim ağlamaları morarmaları derken duş almaya her gittigimde ağlıyordum. Ne yaptım ben diyordum ben nasıl başa çıkacağım bu bebekle Allahım okadar çıkmazda hissediyordum ki kendimi. Eşim annem destekti ama yinede yapamıyordum içimde hep bi karamsarlık vardı o ağladıkca icim parçalanıyordu. Eski hayatımı çok özlüyordum. Dediginiz gibi o an izletselerdi anne olmayı istemezdim diyordum hep. Bebeğimin ağlamaları 3. Aydan sonra kesildi her şey normale döndü. Hala ara ara da olsa o duygu gelmiyor mu geliyor ama inanın birazcık daha büyüdüğünde size gülümsediğinde gözünüzün içine baktığında içiniz eriyecek iyi ki diyeceksiniz her zaman. Biraz daha sabır demek isterim size inanın sizi okadar iyi anlıyorum ki geçmeyecek sanıyorsunuz çünkü bende öyle sanıyordum. Hepsi geçiyor siz sadece kendinizi çok yıpratmayın destek almaktanda asla cekinmeyin🌸💗😊

Pamukhanim_

evreniko yaşadıkların çok normal 14 aylık ve ben bu hisleri hâlâ yaşıyorum ve bana hiç bir anlamda destek olmayan üstüne herşey için aşağılayan suçlayan bir eşim var. Bazen gerçekten yaşamak dâhi istemiyorum ama kızım var diyorum inadına herşeyi onunla nasıl güzel yaparım diye uğraşıyorum ilk 4 ay çok zordu benim için kolik sancıları pek dışarıda vakit gecirmezdik ama o büyükçe herşey daha iyi oldu geçmiyor ama onunla vakit geçirip mutlu olmaya alışıyor insan 💕🌸

barankus

evreniko kolik bebek annesi olarak seni cok iyi anliyorum.yalnizdim ailem yok esimin aileside hic gelip gitmediler cok zorlandim hayatimda ilk defa bebek gormusum ki bebegim emmedi sagim yaparak besledim 4.5 ay boyunca o kadar zordu ki aglamadigim 1 saniyem bile yoktu hayatimi mahvettim diye oturur aglardim.kaldi ki isteyerek tedavi gorerek hamile kaldim.varligina bin sukur o lohusa psikolojisi neredeyse 6 ay suruyor.6 aydan sonra biraz rayina oturdu hersey suan bebegim 10 aylik.bu hislerin gececek uzulme🤗 kendini suclama boyle hissettigin icin anneyiz evet ama herseyden once insaniz.ben bebegimle savasirken esimin hic bisey olmuyormus gibi yatip uyumasina telefonla oynamasina cildiriyorum hala ama erkek iste bir sekilde sakin kalabilmeyi basariyorlar.unutma bebegin hic birsey bilmiyor herseyi seninle ogrenecek ve sende ona dair hic birsey bilmiyorsun sende onunla ogreneceksin.hepsi gececek inan bana ne ara oldu butun bunlar diyeceksin.6aydan sonrasi nasil gecti hic bisey anlamadim ben mesela 🤭

annesinintatlisi

İlk aylar hiç dışarı çıkmak istemezdim bebeğim sürekli ağlardı 1 saat dışarıda duramazdik. Şimdi 21 aylık olmak üzere inan ki daha yeni yeni bize uyum sağlamaya başladı, her şey geçiyor güzel anne. Tabi eşinin sana destek olmaması bir yana, bazen eski hayatımızı özlediğimiz için de esimize kizabiliyoruz sanki bizi bu hale o sokmuş gibi. Benimki destek de olur çoğu zaman ama yine de zorlandığım için böyle hissediyordum, bensiz bir yerlere gittiğinde üzülüyordum 😊 artık öyle değil ama kızım da alışmaya başladı duruma artık. Daha uzun süreler dışarıda kalabiliyoruz. Biraz daha sabır 🙏 ve Allah kocana akıl fikir versin

birdemlikcay

evreniko Ah canım ya gerçekten üzüldüm böyle hissetmene ama merak etme bunlar gerçekten geçiyor bebişin daha çok küçük büyüdükçe her şey güzelleşiyor hele ki o ilk kelimeleri ilk elleriyle bir şeyleri tutup yemeye başlamaları şirin şirin suratlar yapmaları gerçekten büyüdükçe her şey daha da kolaylaşıyor daha doğrusu sen artık bebişini çok iyi tanıyor oluyorsun. Benim bebeğim ekim doğumlu zaten direkt kış ayındaydık istesem de bir yere çıkamıyorduk üstüne kaynanam bende kaldı aylarca Allahım zulüm gibiydi hizmet etmekten kendimi kaybetmiştim bebeğimi sevemiyordum bile ona olan sinirimden. Oğlum 4 aylık felandı gittiğinde fark ettim ki o gidince her şey o kadar eğlenceli ve güzel oldu ki. Tabiki zor zamanlar geçiriyorduk ama geri kalan zamanlarda doya doya oğlumu seviyordum karışan hiç kimse yoktu. Yani ilk 4 ay ben de çok kötüydüm ilk avuç avuç saçlarım döküldüğünde eşime nasıl ağladığımı anlatamam en son artık saç ayıklamaktan duştan çıkamıyor hale gelince saçlarımı kesmesini istedim eşimden deccal kaynanam da kısacık kes avuca gelemesin diye gülüyordu aslında boşu boşuna bozulmuyor psikolojimiz. İç huzurumuzu korumak en önemlisi. Eğer sen kendini sadece çok zor anları hayal ederek kısıtlarsan o zor an geldiğinde psikolojik olarak çökersin. Şöyle düşün hiçbir şeyi hayal etme kötü şeyler yaşayacağını düşünme belki de aslında bugün sondu yarın bambaşka bir bebişle uyanacaksın ve bir daha bebeğin o şekilde ağlayıp çığlıklar atmayacak. Böyle düşününce nasıl oluyorsa enerjimizi hissediyorlar ve bebeklerimiz de bize göre hareket ediyorlar. Bak mesela bugün sabah kabus gördüm ve sürekli rüyamda ağladım uyandığımda kafam zonkluyordu çok kötüydüm hasta gibi halsizdim maalesef bebeğim de aynı benim gibi hissediyor sebepsiz ağlamalar çığlıklar şimdi uyuttum çok şükür ben de biraz modumu toparlamaya çalışacağım inşallah güzel bir akşam geçireceğiz. Sen de hep böyle söyle her sabah de ki bugün çok güzel geçireceğiz ve öyle olsun 🥹❤️❤️

Doga_sever

evreniko boyle şeyler hisseden tek kisi sen degilsin. Esi babalik gorevini yerine yeterince getirmeyen, bebegi de yenidogan doneminin olumsuzluklarini yasayan her kadin bu duygulara kapilabilir . Ama iyi haber bunlar gecici :) bebeginiz buyudukce , etrafinin farkina vardikca onunla gezmek ayri bir keyif olacak. Onun heyecanlandigi , kesfettigi her sey sizi de keyiflendirecek. Saç dokulmeniz dogumdan sonra gerceklesen normal bir durum. Artan hormonlarla ilgili yasanan saglikli bir durum. Buna uzulmek yerine vucudunuzun dikkatli sekilde calistigi icin sevinin. Duzeltmeniz gereken sey, esinizin tavirlari. Onunla konusun. Siz dort kere gaz icin kalkiyorsaniz o yan gelip yatamaz. Bu herseyden ote bebekle kuracagi bag icin cok onemli. Bebeginizin surekli aglayan , meme kabul etmeyen bir halde oluşu sizin stres seviyenizle de dogru orantili. Siz bu kadar ruhsal olarak cokmusken ondan sakin huzurlu bebek olmayi bekleyemezsiniz.

talhamamy

evreniko birebir yaşadığım içimden söylediğim cümleleri bi başkasından duymak o kadar garip ki. Oğlum 16 aylık yani anne olmak kadar iğrenç bişey yok ne gece ne gündüz asla rahat nefes almak yok ben bugün itibari ile psiktir eşliğinde ilaca başladım. Umarım iyi gelir bu süreci kabullenmek neredeyse her annenin bunları yaşadığını bilmek daha kolaylaştıracak durumu sanırım

san1

evreniko 4ay 19 günlük geçen gün oturup ağladım eşime çok yoruldum eve yetişmekten bebeğime yetişmekten eş olmaya çalışmaktan kendime yaptığım hiçbir şey yok banyo yapmak dışında geçecek bu günler sabırlı olmaya çalışıyorum ama kendime çok üzülüyorum