bir1anne anlattığınızın aynısıyım ama tek fark begenilme arzusu reddedilme korkusu yüzünden değil de çok darbe yemek mi desem ne desem yani insanlara güvenim kalmadı. Herkes beni kullandı davet ettirdi yedirtti icirtti çocuklarımı ihmal ettiğim oldu hazırlık yapacağım diye sonrası ne soframa oturanlara hizmet ettim dedikodu duydum kötülük umursamazlık gördüm. Herkesin işini yaptım, şoförlüğünü bile yaptım sonra işi biten aramadı. Akraba ilişkilerini hele hiç söylemiyorum herkes birbirinin kuyusunu kazıyor. Bu kulaklarım neler duydu kimseye güvenim yok o yüzden arkadaşlık da kurmuyorum, işte mecbur görüşmek zorunda olduğum akrabalara merhaba merhaba. Artık evime pek kişi davet etmiyorum, kendime değer veriyorum yormuyorum üzmüyorum. Haa sorarsan evet baya yalnızım bı canim daralsa arayacağım kimse yok bu çok kötü ama beklentiye girip de karşılığını alamayınca daha kötü derdinin üstüne bide onu düşünüp sabahları edemiyorsun gerek yok. Çok daralirsam napayım kalkıyorum seccademi seriyorum hem ağlıyorum hem anlatıyorum sonra bı kalkıyorum ferahlamışım. 2 tane çocuğum var benden sevgi ilgi bekleyen onlarla vakit geçiriyorum öyle zaman geçiyor işte