Merhabalar, oğlum 28 aylık çok akıllı uslu bir çocuk. Şu aralar merak döneminde bir dakika susmuyor ve sürekli kendisiyle ilgilenmemi istiyor. Ben de Svt (aritmi) tanısı aldım son günlerde defalarca ambulansla hastaneye kaldırıldım, panik bir haldeyim ve ayın 22’sinde kalp ablasyonuna gireceğim kesinleşti. Bir yandan her şey geçecek diye mutluyum diğer yandan işlemden çok korkuyorum. Kafam çok dolu. Bütün eve yetişmeye çalışıyorum bir yandan, eşim aileme çok iyiymiş gibi davranıyor ancak evde her şey benim üstümde gerçekten her konuda çok bunaldığım bir dönemdeyim. Dün kalbim yine hızlı atmaya başladı evde oğlumla beraberdik ve meme meme diye üstümden inmiyordu kendimi kontrol edemeyip yeter diye bağırdım üç kez delirmişçesine ve çok pişman oldum. Bugün de kartlarla oyun oynatırken oğlum birden tüm kartları avuç avuç yüzüme atmaya başladı güzellikle defalarca yapmaması için uyardım en sonunda dayanamayıp sağ elimle sol yanağına ve boynuna doğru iter gibi vurdum ama kendimi kaybettiğimi hissettim o an yani sinirim günlerdir yaşadıklarım korkularım bir anda elime yansıdı ve karşımdaki başkası olsa onu parçalardım öyle bir his geldi içime. Oğlumun canı hiç acımadı eminim çünkü yavaş çekimde bi itmeydi elim gitmedi sonra ağlayarak gözlerimin içine baktı anne sarıl dedi sarıldım özür diledim ağlamamı görmesin diye yanından çıktım babasına oyun oynayın dedim çıktım bir saattir hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ben bu duruma nasıl geldim. Oğluma bağırmazdım bile. Çok yıprandım bu süreçten her şeye tek başıma yetmeye çalışmak beni çok zorlamaya başladı.