Ekncirem böyle olmasının en büyük sebebi çevrenizdeki insanlar. Kızım 1,5 yaşında yere düşüp ağladığında bana değil, benim anneme doğru koşmuştu, halbuki ben dibinde duruyordum. 5 ayından 1,5 yaşa kadar annem baktı, ben çalıştığım için, o an kafama dank etti. Benimle kızımın arasındaki bağ zedelenmeye başlamıştı. Ertesi gün anneme bu süreçte yanımda olduğu için teşekkür ettim ve evine dönme zamanı geldiğini söyledim. Neden derseniz? Benimle de çocukken anneannem çok ilgilendi, anneme ismiyle sesleniyorum, anne demiyorum, düşünün 35 yaşına gelmişim, hiçbir zaman anne dediğimi hatırlamıyorum, annem olduğunun farkındayım, ama benimle annem arasında öyle güçlü bir bağ yok, en azından benim tarafımdan ve bunu ben değiştiremiyorum. Kendim kızımla aynı şeyleri yaşamamak için annemin gitmesi gerekti, öyle de yaptım. Bakıcı tuttum, bakıcı adı üstünde bakıcı, onun için bir işti kızıma bakmak, ilgiliydi, ama kızım da bakıcının bir yabancı olduğunun farkındaydı. Onunla bir bağ kurmadı. Bu şekilde kızımla olan bağımı, ilişkimi kurtardım diyebilirim. Tavsiyem çocuğunuzu izole etmeye çalışın akrabalarınızdan, beni linçleyecek olanlar da olur belki, ama bu geri dönüşü olmayan bir yol. Kendimden biliyorum. Kreşe verin tam gün, akşam geldiğinde kv, hala falan götürmeyin, hafta sonu 1-2 saat kısıtlı götürün ve sizinle beraber vakit geçirsin, sizinle beraber gitsin yani. Tek başına tam gün salmayın.