ikicocukannasi ben biliyorum. Sormama gerek yok. Özel eğitim almadı. Kreşe verme önerisi almıştı. Tam pandemiye denk gelmişti. Veremedi. Üç yaşında hala konuşamıyordu. Dört yaşında valiliğin kursuna gönderdi. Ama sınıfta durmuyor, katları dolaşıyordu. Öğretmen uğraşmak istemedi ama arkadaşım almadı kurstan. Bir süre sonra alıştı. Sonra normal kreş ve okul süreci başladı. Okumayı da erken sökenlerden oldu. Bilişsel bir sorun yok çocukta. Yalnızca duygusal olarak hala bebek gibi. Annesi başkalarının çocuklarıyla konuşunca, ilgilenince kendini terk edilmiş gibi hissediyor. O yaşta başka kız çocukları bebeklere ablalık yapabiliyorken o 3 yaş çocuklar gibi oyuncak paylaşmıyor.
Farklı şehirlerde yaşıyoruz. Bizde bir hafta kaldılar. Son gün sadece kızım yanına oturabildi. Hiç temas kurdurmadı kendiyle. Bir fotoğraf çekecek kadar yan yana zor oturttuk. Bana misafirliğe geldiğinde tanık olduğum şuydu. Parkta bir kız onunla arkadaş olmak istedi. Hayır dedi yalnız oturdu. Annesinin arkadaşlarının çocuklarından başka kimseyle sosyalleşmek istemiyor nedense. Ama bunlar normal. Hiç konuşmuyordu. Hiç temas kurmuyordu. Arkadaşım kahroluyordu ama hepsi geride kaldı.
Bakın bu demek değil ki bu şekilde ilerlerseniz sizin de benzer sonuçlarınız olur demiyorum. O zamanlar bu kadar yaygın değildi dil terapisti vs. Şimdi imkanlar çok. Bir gün bile erken konuşabilse çocuk bir gün önce rahatlar, siz de öyle. Böyle imkanlar varken faydalanın. Onun ekonomik gücü de yoktu. Elinden geleni yaptı yine de. Hala üzerine titriyor.