Anneliğin zorlukları

batusss

Sevgili anneler hepimiz çok zorlanıyoruz biliyorum biraz dertleşmek için yazıyorum bunları tek başımıza bebek bakmak gerçekten çok zor heleki huysuz bir bebeğimiz varsa gerçekten beni zorlayan bir bebeğe sahibim heleki diş çıkarma dönemleri kabustan öte geçiyor bebeğim 18 aylık sağlık sorunlarım nedeniyle emzirmeyi bıraktırıyorum bu çok zor bir iş emzik bırakmaya geçeceğim bu çok zor bir iş bez bıraktırmayı düşünüyorum aklımı kaybediyorum sünnet olacak korkuyorum yani anneliğin bir üst aşamasının kolay olacağını düşündükçe dahada zorlaşıyor artık kabul ettim bebeğim huysuz annelik zor yeri geliyor çocuğumuzun uykusu için kendimize ait olan zamandan harcıyoruz mesela bebeğime saat 20.00 de uyutma düzenini kurduğumdan beri o saatten sonra dışarı çıkamıyorum sonrasında işimi yapamıyorum sese çok karşı bir bebek olduğu için gündüzde aynı şekilde hep huysuz mutsuz bir çocuğumuz var ve bu beni çok yoruyor sabah ağlamayla kalkıyoruz ağlamayla yatıyoruz yani bunca zorlu işlerin üstesinden biz anneler geliyoruz hepimiz iyiki varız bu günlerin çabucak geçmesini umarak kendimi kapatıyorum ve biliyorum ki bu günler geçince büyüdükçe özlemim düne oluyor onu çok seviyorum ama asla bu yorgunluğumu gizlemek istemiyorum çünkü insanlar bunu söylediğimizde bizi çocuğumuzu sevmediğimizle itham ediyorlar hayır çocuğumu seviyorum bu yorgunluğu sorumluluğu sevmiyorum bunu söylemek istedim yaşayanlarla paylaşıp dertleşmek istedim

aslanim06

batusss Aynı durumdayken ve pilim bitmişken okudum. Fazlası vardır eksiği yoktur. Ama siz kabullenmişsiniz, ben kabullenemiyorum. Sabah ağlamayla kalkar günümüz öyle başlar. Her sabah sevmediğim bir işe gider gibi başlıyorum güne. Günümün tamamı oğlumla vakit geçirmekle değil de resmen ağlamadan dursun diye oyalamaya çalışmakla geçiyor ve bu yüzden verimli zaman geçirebildiğimi bile düşünmüyorum. Ve daima yapışık olmak zorundayız. 2 adım öteye gitsem gel beni al diye oturduğu yerden yırtınırcasına ağlar. 5 gün sonra tam 1 yaşına girecek. Zor vallahi çok zor. Çok seviyorum, uyuduğu anlarda bile galerimde geziyorum bekliyorum özlüyorum. Ama çookk zor. Ne zaman bitecek diye her gün ağlayarak kendi kendime soruyorum…

batusss

aslanim06 yazdıklarınızı çok içten okudum okurken gözümde canlandı canlandırmakta zor olmadı çünkü yaşadığım için gerçekten hiç kolaylaşmıyor bunu kabul ediyoruz öncelikle çünkü hiç bitmiyor şuan bile tuvalete geldim ve kapımı kapattığım için ağlıyor kapatmak zorundayım çünkü görümcem bende sürekli stres altında olmak bize zarar veriyor ve gerçekten o mutsuz oldukça bende mutsuzluğa sürükleniyorum asla annenin mutluluğuna bağlı değil çocuğun mutluluğu gerçekten çok yorucu bilmiyorum ne zaman geçer ama sanki her gün kendimi bir an önce geçsin diye kitleyip sabırla o günü bitirme derdindeyim yaşamıyorum gibi falan sadece kabul ettim ve bitmesini bekliyorum

rachelgreen_

Ben de büyüdükçe zorlanmaya başlayanlardanım yazdıklarınızın hepsi kalbime dokundu teşekkür ederim ♥️ cidden yaptığımız şey çok zor ben bu ara stresten egzama bastım suratım saçlarım gözlerime kadar vurdu berbat haldeyim. Ama bebeğim için ölürüm… bilmiyorum elbet geçecek de nasıl geçecek gün içinde bazen kafayı yiyecek kadar umutsuz hissediyorum bazense kendime kızıyorum tadını çıkaracaktın noldu diyorum. Eminim büyüyünce bu günlerini çok özleyeceğim ama zorlanıyorum ne yapayım yoruluyorum işte.

batusss

rachelgreen_ evet geçmiyor gerçekten geçmesini bekliyorum her gün ama yok yani hislerimiz vücudumuza vuruyor elbette her an mutsuz olmak bünyeye zarar keşke bizde babalar gibi olabilsek çalışarak zorlandıklarından bahsediyorlar ama çocuk bakmak çalışmaktan zormuş onu anladım ne bileyim işte mümkün olduğunca uzaklaşmak gerektiğini düşünüyorum olmuyor başka türlü

rachelgreen_

batusss kesinlikle öyle. Yakında işe döneceğim ben de bir umut daha iyi olurum diye düşünüyorum iş stresi de eklenecek bir yandan tabi ama bakalım