Valla hiiic öyle olmuyor. Ben ev yapacaklar diye eşimin memlekete geldim, ilçedeyiz ama depremden dolayı köyden hallice. Eşim evde olmadıkça bir yere gitmek imkansız. Çocuğu götürebileceğim bir etkinlik vs yok, kreş yaşına gelince çalışmak istiyorum teee ebesinin köründe kim götürecek? Çocuğumu bir kursa yazdırmak istiyorum mesela yüzme ama merkezde. Adamın bir pazarı var 2 saat gidiş 2 saat dönüş 4 saat yolda geçecek rezillik resmen. Yani çocuğa dair hedef ve idealler varsa ve gittiğiniz yerde imkanlar sınırlı ise sadece düşünmek bile insanı strese sokup hasta ediyor. Ben geldim ama eşya borcu var. Bir de eşimin bana altın borcu. Şuan burada maaşı bir tık iyi. Bu borçlar bitene kadar sabrediyorum o zamana kadar çocuk da kreş yaşına gelir zaten. Belki birikim bile yaparız. Eskiden yaşadığımız şehire geri dönmek istiyorum zamanı geldiğinde. Çalışır kira da öderim sorun değil ama çocuğuma daha iyi imkanlar vermek istiyorum. Olaya sadece kira vermemek olarak bakmamak lazım. Benim oturup bir kahve içebileceğim biri bile yok 13 ay oldu geleli. Sıkıntı ve stresten, kimsesizlikten bunaldım.