Kızımla tek problemim bez bağlarken kaçması, üstünü değiştirirken kriz geçirmesi ve ayaklarıyla sürekli yüzüme kollarıma tekme savurması ve dışarı çıkacagımız zaman ki her gün asla asla asla anlamaması ve giyinmemesi ta ki kapıyı açasıya kadar. Bugün artık sinir krizi geçirdim ve başka odada çığlık çığlığa ağladım. Çünkü bu hareketleri yüzünden günde ortalama 2-3 saat onla ugrasıyorum haliyle sinirlerim çok uyarılıyor ve anlık patlıyorum artık. Her gün ağlar oldum ve onun yanında. Gece uyudugunda da vicdan azabından ağlıyorum ama olmuyor. Kardeşini çok sever ama saçma sapan şeyler yapmaya başladı. Boğazına oturmuş, su bidonunu yüzüne koymuş. Ki anlık. Arkamı dönmemle oluyor.
Geçecek evet ama ben şimdiden 23,5 aylık bittim ya. Hayalimdeki annelik asla böyle değildi. Şu yüzüme ayaklarıyla vurmak istemesi beni delirtti bugün ve sıkıca sıktım ayagını sakin şekilde doğru olmadıgını anlattım, sevgiyle anlattım, öperek anlattım, kızarak anlattım yok olmuyor. Sürekli başka odalarda duvarları yumrujkluyorum. Psikolojisi bozulmasın mutlu olsun diye her gün dışarı çıkarıyorum ama çıkmadan önce ya da gelince çıplak gezmeye, bexinde kaka varken elini sokmaya vs calışıyor(bazen).
Ona ve kendime zarar vermemek adına psikiyatriye gidecrğim. Eşim de onayladı.
Ani patlamalarımdan ve anneliği dahi beveremeyişimden özellikle kendimden nefret ediyorum