Mrvalpr Yağmurlu bir geceydi. Ece, evde yalnızdı. Elektrikler gidince elindeki telefonun ışığıyla kitap okumaya karar verdi. Tam sayfayı çevirecekti ki, pencereden bir “tık tık tık” sesi geldi.
Rüzgar sandı. Umursamadı.
Ama ses tekrar etti. Bu kez biraz daha hızlı.
“Tık tık tık tık…”
Perdeyi araladığında dışarıda kimse yoktu. Sadece camdaki buğuya bir el izi çıkmıştı.
Ece’nin kanı dondu. Kapıyı kilitledi, ışıkları açtı, battaniyeye sarıldı.
Derken… sesi bu kez pencereden değil, içeriden duydu:
“Tık… tık… tık…”
Ece yavaşça başını çevirdi. Odamın kapısında biri vardı — kendisi.
Ama o yüz… biraz fazla gülümsüyordu.
…