Merhaba benimkilerin arasında da tam üç ay var. Müthiş, aktif her açıdan çok güzel bir hamilelik geçirdim arkasından ise aylarca sürecek olan bir depresyon sürecim başladı. Gerçekten çok kotuydum. Aynı sizin gibi büyük kızımla ilgilenemiyorum, sürekli bir vicdan azabı, eski günlerimiz geliyor aklıma, ufak bebeğimin bakımları patlak veren sağlık sorunlarım ve derken hoşgeldin davetsiz misafir panik ataak :) sürekli ağlıyordum. Herkese keşke ikinciyi yapmasaydim diyordum. Bana bir keresinde sen artık kardesimin annesisin demişti… Unutamıyorum bak o lafı. Şimdi bunları neden anlattim.simdi ufaklık dokuz aylık olmak üzere. Büyüğüm de dörde geliyor. Tabiki arada kıskançlıklar ufak tefek zarar vermeleri var ama sabırla yaklasiyorum. Kardeşini seviyorum diyelim hemen ona sariliyorum. Sürekli iltifat ediyorum. Saçlarıyla oynuyorum. Kitap okuyorum ikisine. Şimdi bendeki o hisler uçtu gitti, hatta gayet iyi başardığımi bile düşünüyorum. Gerçekten rezil bir haldeydim. Beni gören aciyordu. Neden anlattım. Ben bile çıktım o günlerden, ehliyete yazildim misal o geçsin spor düşünüyorum. Geçiyor. Siz mümkün mertebe ilk önceliği büyük olana verin küçük anlayana kadar. Sonrası geçiyor gerçekten geçiyor