Taze anneler buraya :) içimi dökmem gerekiyor.
Kimse anlatmadı bana bu kadar yorulabileceğimi.
Uykusuzluğun insanın içine kadar işlediğini, bazen aynaya baktığında kendini tanıyamayacağını…
Ama aynı anda bu kadar sevebileceğini, birine bu kadar ait hissedebileceğini de kimse söylemedi.
Gözlerimin altında yorgunluk, kalbimin içinde ise tarifsiz bir sevgi var.
Bir sesle uyanıyorum gecenin ortasında,
bazen ağlayarak, bazen sessizce…
Ama o minik yüzü görünce her şey bir anda duruluyor.
Sanki kalbim, “işte bu yüzden” diyor fısıltıyla.
Bazen sadece bir duş almak, bir kahve içmek, iki dakika sessiz kalmak istiyorum…
Ama o bana baktığında, o minicik elleriyle saçımı tuttuğunda,
her şey anlamını buluyor.
Yorgunluğumun bile bir anlamı var artık.
Evet, çok yorgunum.
Bazen tükenmiş, bazen sabrımın sınırında…
Ama yine de içimde inanılmaz bir güç var.
Bir gülüşüyle, bir bakışıyla yeniden doğuyorum.
Kimse görmese de, alkışlamasa da,
her gün yeniden başlıyorum.
Yeniden seviyorum, yeniden sarılıyorum, yeniden dayanıyorum.
Çünkü ben anneyim.
Ve evet… yorgunum, ama aynı zamanda dünyanın en güçlü insanıyım.