Bu sabah oturdum ve ağladım…
Neden mi? Çünkü kahvaltı hazırlamaya çalışıyorum, ama oğlum başımda sürekli mız mız yapıyor, bir türlü susmuyor. Ben de uğraşıyorum, güzel bir şey yesin diye, ama moral kalmıyor, beyin yanıyor daha sabahtan… 🥲
Bir de diyorlar ki “O yerken sen de ye.”
Öyle bir dünya yok maalesef :) Hiçbir iş göremiyorum, ama hiç!
Tahminen ne zaman geçiyor bu süreç? Vallahi çok sabrediyorum ama bazen tükeniyoruz arkadaşlar…
Böyle yapınca da vicdanım rahat etmiyor, sanki bizim moralimiz bozulamazmış gibi, hep güçlü olmak zorundaymışız gibi hissediyorum…