Hiçbir zaman rahat bir anne olamadım. Olmuyor yapamıyorum. Kafamda büyütüyorum herşeyi. İlk çocuğumda çok korkuyordum. Sürekli nefesini dinliyordum. Her kullanımdan sonra biberonlarını kaynatıyordum sürekli ya bişey olursa diye korkarak yaşıyordum. Evde vakit geçirdiğimiz de bile ona haksızlık ediyormuşum gibi düşünüyordum. Neyse oğlum büyüdü 4.5 yaşında. İki senedir rahattım psikoloji konusunda .İkinci çocuğum dünyaya geldi. Benim korkular yine tavan yaptı. Psikolojim bozuldu artık kardeşi doğduğu için çocuk allak bullak oldu aşırı yaramazlaştı bazen beni çileden çıkartıyor çünkü yapma lafından anlamıyor. O uyuyunca başlıyor benim vicdan muhasebem.ya onlara bişey olursa korkuları .İyi değilim gerçekten hiç iyi değilim. Annelik bu mu ben mi b.kunu çıkardım bu duyguların çünkü baş edemiyorum çok ağır geliyor bana bu duygular