3 aylık bebeğim var doğduğundan beri tek başıma bakıyorum. Bebeğim ne çok zor, ne de çok kolay bir bebek hep kucak isteyen ve reflüsü olan bir bebek. Bazen sabahları uyandığımda annelik bana sanki işe gider gibi hissettiriyor ve çok üzülüyorum vicdan azabı çekiyorum böyle hissettiğim için kendime çok kızıyorum. Bebeğimin tüm öz bakımı tamamen bende eşim bu zamana kadar belli 1 belki 2 kere altını değiştirmiştir. Geceleri nadir uyanmıştır. Bebekle ilgili tüm inisiyatif sadece bende öyle ki eve gelince nasıl sevmesi gerektiğini bile bana soruyor bazen, daha evvel de ortak ebeveynlik yapmamız gerek diye konuşmuştum ama ne ara yine de böyle bir düzen oldu bende anlamadım. Sadece beni az görüyor iş güç deyip çıkıyor işin içinden. Duygusal olarak da fiziksel olarak tek başıma bakıyor gibiyim. Bende uyuması emmesi sürekli tetikte sürekli rutin oluşturma derdindeyim sanki her an bebeğimle etkinlik yapmalıyız gibi gün içinde ne kendime ne bebeğime hiç es vermiyorum 2 dk sessiz dursam kendimi sorguluyorum sanki her işimi her şeyimi (su içmek bile bazen) sadece uyuyunca yapmalıymışım gibi geliyor ki çoğu zaman kucağımda uyuduğundan bunları da yapamıyorum. Ve kendim sevilmeyen bir çocuk olduğum için sürekli kendimi bebeğimi seviyor muyum diye sorgularken buluyorum bir an olacak sevemeyeceğim diye ödüm kopuyor. İçimde sürekli birşeyler yolunda gitmiyor hissi, nedir bu bu kafadan nasıl çıkabilirim