Maalesef içim yanarak açıyorum bu postu. Evet 5 yaşındaki kızım psikolojimi bozdu, Ocak ayında 6 yaşa girecek. 2 yaşında AKB yani ayrılık kaygısı bozukluğu teşhisi kondu. Şöyle şöyle yapın geçer dedi doktor yaptım düzeldi sandım. Geçen sene anaokuluna giderken hamile halimle karda kışta bekledim bahçelerde, bu sene ilkokuluna da gideceği okulda anaokuluna verdim üstelik evimize de çok yakın. İlk haftalar güzelce giden çocuğa bir anda ne olduysa aman yarabbim ben böyle bir çocuk görmedim hayatımda, öğretmen de şok bende görmedim diyor. Okuldan kaçma, kaçmasın diye kazağından tuttuğumda bahçenin ortasında kazağını çıkartma, saçımı tuttuğu için avuç avuç saçlarımın yolunması, herkesin bize bakması, bağırma, ağlama, benden kaçma ve zorla okula sokma. Eve geldiğinde de bakın hiç ama hiç abartmıyorum 10 dakika da bir “Anne” diyor devamı yok. Bazen de “anne ben okula gitmek istemiyorum” diyor. Gece 3-5 farketmeden uyanıp ağlama, yemek yememe, midem bulanıyor deme de cabası. Kucağımda 3 aylık çocuk, ev işi bekliyor bi taraftan. Bir de kızım böyle yapıyor. Psikolog desteği de almaya başladık ama bu gün cinnet anıma tanık oldu annem alıp götürdü. Çok fena cinnet geçirdim. “Çıkın evden” diyebildim sadece. Zaten depresyona yatkın bir insanım, geçmişim bu konuda yaralı, düzlüğe zor çıktım. Ya tekrar eskisi gibi olursam diye korkuyorum. Ne yapacağım bilmiyorum, her şeyden ve herkesten soğudum. Günlük şeyleri bile yapamıyorum. Duş almak vb. Gibi. Bir dua, destek ne varsa yorumlarda buluşalım.