Kızım 4.5 yaşında çok duygusal, hassas bir çocuk. Çok da uyumludur akıllıdır yani hiç kimseyle en ufak bir tartışması olamaz biri biraz sert davransa bi kenara çekilir ağlar zaten. Yani ben hep kibar olsun, uyumlu olsun diyerek yetiştirdim ama keşke bu kadar olmasaydı çok üzülüyorum bu hallerine. öyle pısırık değil istediğini çok net dile getirir, kendini ifade eder ama çok duygusaldır anlatabilmişimdir umarım. Kreşe çok severek isteyerek başladı kendi açısından sıkıntı yaşayacağımızı da hiç düşünmedim zaten. Ama bana bir kaç kere benimle kimse oynamıyor ben tek kalıyorum, işte yemek masasında kimse benimle konuşmuyor gibi şeyler söyledi. Ben de daha yeni tanışıyorsunuz yavaş yavaş arkadaş olacaksınız kızım dedim. Ama bu haline de çok üzülüyorum ya böyle söylediğinde içim parçalanıyor. Sen arkadaş olmayı teklif edebilirsin, tanışabilir sin dedim, sınıfında bir kız seni sevmiyorum seninle oynamıycaz tarzı şeyler söylemiş. Yarın öğretmeniyle konuşmak için gideceğim sınıftaki ruh hali nasıl diye. Ama durum geçici mi aranızda yaşayan var mı yorum yapar mısınız? Böyle giderse kreşten alırım diye düşünüyorum ama bir yandan da bu durumu aşsın istiyorum sonuçta okul yaşıda geldi seneye okula da başlayacak aynı şeyleri o zamanda yaşasın istemiyorum.