Bana lütfen akıl verin. Mamayla başım dertte. Ağustosta Aydın’a gittik. Kızım yol boyunca bişi yemedi hep mama dedi. Ağlamasın diye verdik de verdik. Maksimum 400 ml içebilir o da 200 sabah 200 akşam olacak şekilde idi. Şimdi 23 aylık max 200 içmesi lazım içecekse de. Neyse yoldayız diye 5-6 kez verdik. Orda da 10 gün boyunca ağzını açmadı, tatilde de hiçbir şey yemedi. İstanbul’a geldik. 18 ay taytlarının belleri düştü poposunsan. Göz altları içine çöktü. Yüzü küçücük kaldı. Çok gerildim. Kıza kıza vermemeye çalıştım o kadar ağladı ki verdim yine. Bir sürü yol denedim bıraktırmak için. Düşünün günde 2 kaşık pilav full mama gitmeye başlamıştı. Bi gün full yemek yese diğer gün hep mama diyordu. Kesmeyi çok denedik hep ağlamasına yenildik. Söz verdim memlekette annemin yanında bıraktırcam diye. Şimdi memleketteyim. İlk 3 gün ses etmedim ama en son dün değil ondan önceki gün sabah mama verdim. O gün çok güzel yedi. İçine böcek girmiş diye zeytini gösterdik kutuda. Gece de çok erken yattı ve sabaha kadar hiç aramadı. Bugün de iyi gittik ta ki akşama doğru uykusu kaçana kadar. 2 saate yakın ağladı ama acı acı anneee diye diye. Kahroldum ya :(((
Annemle babam ver gitsin günah dedikçe daha da kötü oldum ve oturdum ağlıyorum. Eğer gece vermeye devam edersem sabah ve gün içinde tutturuyor ve bağırmak zorunda kalıyorum. Denedim bunu da.
2 gündür mama vermedim. Yarın 3. Gün olacak. Netteki kadınlar 3 gün sonunda alışmaya başladığını aynı süreçten geçtiklerini anlatmışlar ama kendime yenilmek istemiyorum.
Bana akıl verin vicdanımı susturayım. Ac da yatmadı doyurmuştum da. Ama aşırı zayıfladı. Bez nosunu düşürmek zorunda bile kaldım ama değiştirmedim. Beklemedeyim.
Sinirden ağlıyorum. İnleye inleye yattı ya