aaaaaaaaaaaaa ilk 2 ay kabus gibiydi . Neden dogurdum , gerek varmiydi , hayatimi mahvettim , cok oismanim , eski hayatimi ozluyorum . Bunlari diyetek hungur hungur agladim . İlk 5 gun olu gibi gezdim . Normal dogum yapmistim , alttan dikislerim vardi . Kamyon carpmis gibiydim . Bebegim her agladiginda bende agliyordum , susmayinca esim aliyordu cunku ben tahammul edemiyordum . Neden agladigini anlamiyordum, karnimi ac gazimi var neden agliyor , herseyi yapiyordum yine agliyordu . Sanki benim bebegim degilmis gibi hissediyordum . Annelik dogurunca yuklenen bisi degilmis , kendimi o kadar hazirlamistjm ama kucagina alinca farkliymis . Sonra gunler gectikce alistik , acilarim agrilarim azaldi , yavas yavas anlamaya basladim bebegimin dilini . 2 ay sonra ben anneyim diyebildim , sonra gulmeleri basladi , beni tanimaya basladi . Suan 3 ay 14 gunluk bi gulusune dunyalari veririm . Gulusuyoruz , ben konusuyorum o dinliyor , sabahlari uyandiginda gulucukler saciyor oyle mutlu oluyorum ki .
Zaman herseyi yerine oturtuyor . Duygularini saklama , ne hissediyorsan o an biriyle paylas , aglamak istiyorsan agla , uzaklasmak istiyorsan o an uzaklas .
Ama geciyor yanliz degilsin guzel anne 😍