Bugün çok başlık gördüm hep bunlarla alakalı. Gelin tecrübeli anneler belki fikirlerimiz iyi gelir. Bende ilk doğduğunda annelik duygusu hemen olacak sandım hep öyle duyduk ama ne yalan söyleyim olmadı. Temel bakımı hariç içimden gelip sarılmak bile istemedim hatta çok kısıtlandım diye düşündüm çünkü işten çıkmak zorunda kaldım, maddi olarak eşime bağımlı kaldım normalde 18 yaşımdan beri lise sonum, üniversitem dahil hep çalışmış biriydim çok alışmıştım bu hayata. Bir anda sürekli ağlayan huysuz bir bebekle ne yapacağım diye korktum bazen pişman oldum. Şimdi ki aklım olsa asla üzülmezdim. Çünkü kasmaya gerek yokmuş kendiliğinden oluyormuş. Oğlum ilk doğduğunda beni aramazdı bile hatta başkasında daha dururdu ama şimdi benim dışımda kimseyi pek istemez aşırı anne düşkünü. Bende sırf doğurdum diye değil gerçekten içimden gelerek çok seviyorum. Onu ben doğurmasaydım bile çok severdim. Annelik duygusunu hiç sevmemiştim bu kadar kısıtlanma bana göre değil dedim ama kısıtlanma sebebim oğlum değil düşüncelerimmiş. Şimdi çoğu şeyi oğlumla rahatça yapıyorum. Yaz kış demeden gezeriz eğleniriz, ev işimde yardım ettiririm biraz daha büyüyünce yemek yaparken ona da küçük görevler verdim çok eğleniyoruz bu şekilde. Ama mesela ikinci kez anne olmayı istemem çünkü ne kadar herşeyi bir yapsakta çok büyük sorumluluk bana göre değilmiş. Bu bizi kötü yapmaz, kötü anneler değiliz sadece desteğe ve rahat olmaya ihtiyacımız var unutmayın o çocuğu tek başınıza yapmadınız babası da var herşeyi üstlenmeyin kendinizi sıkmayın.