Geçmeyen lohusa depresyonu ?

merveeinci

İyi akşamlar sevgili anneler,
3.5 aylık bir kızım var. İlk bebeğim. Kızımın uyku beslenme oyun düzeni üzerine çok düşünüyorum rutine oturtmaya çalışıyorum, kafam yorgun, bedenim yorgun. Eski hayata olan özlemim halen dinmedi. Eşim ve ailem herkes hayatına devam ediyor sanki bir tek benim hayatım değişmiş gibi hissediyorum. Herkesten çok ben fedakarlık yapıyorum, herkesten çok ben yoruluyorum. Kimseyi görmek istemiyorum, ailem yanımda olduklarını söyleyerek ama olmayarak iki yüzlü davranıyorlar bana göre. Herkese içten içe kızgınım, kırgınım. Bitmiyor bu içimdeki sıkıntı, hiçbişey için hevesim kalmadı, bittim

bloommom

merveeinci eşiniz hariç diğer herkesten bu kadar beklenti içinde olmanız sizi yorar zaten bir tek sizin ve eşinizin hayatının değişmiş olması gerekmez mi?

eniyisimavi

merveeinci bu düşüncelerle kafanızda cebelleştikçe sadece kaygılarınızı öfkenizi arttırırsınız (nereden biliyosun diye sormayın..) bu süreci bi an önce kabullenmeye çalışın evet çok zor ama kabullenince sanki daha çok kolaylaşıyor

hellow

merveeinci O depresyona daha doğurmadan girdim bende 2 aylık olucaz hâlâ ruh gibi geziyorum etrafta bebeğe alıştım daha yeni yeni

[silindi]

merveeinci Allah bağışlasın 🤍 o his hiç geçmiyor ve evet en çok fedakarlık yapan, yapması gereken hep anneler oluyor. En çok da bizim hayatımız değişiyor tabi ki. En büyük sorumluluğun sizde olduğunu kabul edip çok beklentiye girmeyin derim 🥰

merveeinci

bloommom ilk torunları olduğu için ve zaten başka bir şehirde yaşadıkları için en azından annem geldiğinde nefes aldırsın istemiştim

merveeinci

eniyisimavi inişli çıkışlıyım işte, bazen dibine kadar alıştım diyorum bazense ben buna hazır değilmişim acele mi ettim diyorum

bloommom

merveeinci isteğiniz gayet normal ama bunları yapmıyorlar diye suçlamak bana anormal geliyor

eniyisimavi

merveeinci böyle anlar da sunu düşünün “iyiki acele etmişim ileriki senelerde daha zorlanabilirdim” gibi teselli edin kendinizi ben öyle yapıyorum

Mrvalpr

merveeinci aynı ben .bende öyleyim çünkü oğlum 4bucuk yaşında kardeşi olsun dedim ikiz oldu ve çok zorlanıyorum sürekli sorguluyorum Allah günah yazmasın nasıl ikiz neden ikiz gibi sonra neden acele ettim diyorum .eğer bu düşünceler geçmezse terapi alacağım .allahım günah yazma diyorum ama aklımdan sürekli geçiyor elimde değil

merveeinci

bloommom size anormal gelebilir,sizin görüşünüz.

merveeinci

[silindi] ben koşturmacadan ne yazdığımı unutmuşum bile öyle bir bunalım anıma gelmiş ki, çok şükür daha iyiyim 🥲🤍

elasu41

merveeinci 2 aylık bebeğim var aynı düşünceler içindeyim kimseden istediğim desteği alamıyorum çocuğuma benim gibi bakmıyorlar eski usülleri uyguluyorlar vermek istemiyorum eşim de kendini yıpratıyorsun bırak ver kafanı dağıt diyo ama kendisi destek vermiyo 2 ay sonra ilk defa dışarı çıktık ama içimdeki ağlama hissi geçmiyo bebeğim gazlı bebek uykuları yok bu beni iyice yıpratıyo 2 atda 20 yaş aldım

merveeinci

elasu41 benim gibisiniz, bende babaannesi ile yalnız bırakamıyorum, geçen arabada kızım ağlama krizine girdi, çocuğu hallaç pamuğu gibi oradan oraya savurdu sussun diye, bende kayınvalidemi sakinleştirmeye çalışıyorum, bir yandan araba kullanıyorum. O yüzden belki hemen değil ama zamanla bırakabiliriz yavaş yavaş 🌸 kendimize de vakit ayırmalıyız 🎀

Retzja

Dünyaya bir can getiriyoruz ve tüm bakımının bize ait olduğunu, zorlukları olduğunu bilerek getiriyoruz. Sadece anne ve babanın sorumluluğundadır bebek, kalanı bakım vermek zorunda değildir. Bebek ilk torun da olsa, son torun da olsa bu böyledir. Yeni doğum yapmış olmanızın verdiği hormonel iniş çıkışları bildiğim halde söylüyorum ki kimse yardım etmek, yükünüzü hafifletmek zorunda değil. Ailelerimiz zaten bizleri büyütüp evlat sahibi olacak yaşa getirdiler. Bu da zamanında onların göreviydi. Şimdi torun sevme yaşları geldi. Zaten bunun böyle olacağını biliyorduk. Herkesten çok zaten anne fedakarlık yapar, karnında 9 ay bir canı büyütüp doğurarak en büyük fedakarlığı orada başlatır. Anneler yorulur, zaman zaman tükenir, gece bebeği yüzünden uyandığında emzirirken camdan dışarıya baktığında ışık yanmayan evleri görüp keşke ben de uyuyor olsaydım diye iç geçirir. Zor, ama geçmeyecek bir süreç değil. Bebeğiniz bir daha bu kadar minik olmayacak, siz de bir daha bu kadar zorlanmayacaksınız. Bebeğiniz büyüdükçe her şeyin kolaylaştığını hissedecek, hayattan beraber keyif almayı öğreneceksiniz. Sadece kimsenin size yardımcı olmak zorunda olmadığını kabullenirseniz, kimseye bir kırgınlığınızın ve kızgınlığınızın aslında olmadığını fark edeceksiniz. Allah bağışlasın.

merveeinci

eniyisimavi evet bende gece emzirirken bir kaç ay sonra gece emmek için uyanmayacak, anın sessizliği içerisinde sadece ikinizsiniz diyerek telkin ediyorum kendimi 🌸🩷

[silindi]

merveeinci ben koşturmacadan ne yazdığımı unutmuşum

Yaaa o kadar iyi anlıyorum ki seni 🥲🫂

merveeinci

[silindi] işte burası o yüzden çok iyi bir topluluk ben sizi hiç tanımıyorum ama siz beni anlıyorsunuz benim kaç yıllık dostlarım beni anlayamaz doğal olarak çünkü hiçbiri henüz anne değil. 🩷

evrenssmom

2,5 aylık bebeğim var benimde lohusayken bu psikolojide olmayıp sonradan zaman zaman bu düşüncelere dalıyorum ne yazıkki
Doğum sonrası zorlandığımda veya çocuğum fototerpideyken hem bedenen hem psikolojikmen yorulduğumda eşimin ailesinin asla destek olmamasına aşırı sinirleniyorum hatta çocuğu sevmelerini bile istemiyorum bunu aşabilir miyim bilmiyorum çocuğuma dokunmaları bile batıyor
Bu dünyaya bidaha gelme şansım olsa kesinlikle erkek olarak gelmek isterdim baba oluyosun ağrı acı yok dert gam yok, tek sorumluluk iş
annelik ciddi anlamda zor ne yazikki