Çocuğuma çok bağırdım

Elifdh

Arkadaşlar çok üzgünüm pişmanım bu ara sinirlerim bozuk, eşimle aramdaki sorunların yada evin yükünü tek başıma kaldırmanın etkisini bilmiyorum (asla bahane değil) oğlum 4 yaşında bi çocuk ve ben ona bugün çok bağırdım o da ağladı ben bağırınca sonra ağlamayı buraktı, bi durdum bu sefer ben ağladım direkt oğluma sarıldım “çok özür dilerim sadece işlerim bitmediği için stres yaptım seninle alakalı değil kendini sorumlu hissetme sinirimi kontrol etmem lazımdı çok özür dilerim” diye sarıldım affettin mi beni dedim ama o çoktan affetmiş gibi sarıldı bana . Daha çok utandım benim oğlum hakketmedi diye şimdi odasında oynuyo ona kek yapmıştım onu vericem çok korkuyorum ileride benimle anılarını kötü hatırlamasından. Her anne bağırır mı bi ben mi böyleyim sizce.

organikirmik

Elifdh güzel kapatmışsınız bağırmanızı bence, insanız biz de peygamber değil. Sürekli olmayacaksa sorun olmaz kendinizi kötü hissetmeyin 🫶🏿

gull00

Elifdh yani illa bağırılıyor çok fazla abartmadıkça kimse demesin ben hiç bağırmıyorum diye asla inanmam

Ess92

Elifdh bağırmayan anne de var ben de maalesef kriz anlarını yönetemiyorum.. başka bağıran annelerin varlığı da benim vicdanımı rahatlatmıyor yaptığımız yanlış her şekilde diye düşünüyorum 😓

Pirasalipuding

Elifdh çocuğuna bağırıpta buraya post açanlar ne dememizi bekliyor anlamadım ki. Olabilir bir şey olmaz diye vicdanınızı mı rahatlatalım ? İyi bari özürdileyebilmişsiniz

Uykusuzhergeceeee

Elifdh hepimizin bazen patlama noktası olabilir önemli olan devamını getirmemek

hndathn

Elifdh bızler çocuklara bağırmıyoruz aslında yalnız bırakılmıslıgımıza herşeyin omuzlarımıza yüklenmesine bır nasılsının bıze çok görülmesine çığlıklarımız.yoksa çocuklarımız yasının gerektıgı kadarını yapıyorlar olanda bır sınır anında kendımızden kat ve kat acız olan çocuklarımıza oluyor. bır defasında oğlum 9 10 yaındayken evde kıyameti koparmıştım. Kızım 3 günlüktu esım bır çalışma sevdasına tutundu yetmıyor dıye dıye aylarca yapayalnız kaldım sehır dışında çalışmaya gıttı çocuklar bır yandan evin yükü bır yandan ıncır çekirdeğini doldurmayacak bır sebeptı belkı ama benım ıcın bardağı tasıran son damlaydı ne var ne yoksa kırdım döktüm yaktım yıktım ortalığı saatlerce bagırarak ağladım esım bır yandan kızımızı susturmaya çalıyordu bır yandan oğlum odasına kapanmıştı korkudan. ağlamam bıtınce sarıldım oğluma sana degıl yaptıklarım kendıme babanızın benı bu denlı yalnız bırakısına omuzlarımda kı yükleri artık tek basıma sırtlayamıyor oluşuma affet dedım ben senı anlıyorum anne sabret ben büyüdüğümde okuyup iş sahıbı oldugumda senı rahat ettırıcem dedı ağlayıp dizine yattım o 9 yasındakı çocuğum dakikalarca saclarımı oksadı. bana bagırabilirsin ben senı anlıyorum susuyorum ama kardesım daha bebek ona bağırma anlamaz kı hem o daha senı dedı bır kez daha agladım o gün sabah ezanına kadar ancak dındı gözümün yaşı bır daha da bağırmadım asla öyle.çünkü hıcbır suçu yoktu onların ne yaparlarsa yapsınlar sabretmeyi bildim ufak tefek yükseklıslerım oluyor olmuyor değil ama asla öyle o günkü gıbı değil. Ben hıc sesımı yükseltmedım dıyene de inanmam zıra ne vakit öyle bırını görsem arkasından çocuğunun özgüvenini sarsacak kadar onu asaglayıp bagırdıgına şahit oldum. Çok sinirleriniz bozuksa bırakın o gün hıcbır iş yapmayın alın evladınızı gezın paranız varsa bir yerlerde yemek yıyın bırseyler ıcın. Ben zamanında Cok yaptım hanımlıgım annelıgım parmakla gösterildi takdıre şayan dedıler ama esım hayat arkadaşım dedıgım adam kıymet bılmedı dedım öyle mı öyle bu saatten sonra ne canımı uzerım ne evlatlarımı