ulanhayat tabi size katılıyorum. İnanın 2 senedir çocuksuz dışarıda nasıl gezilir nasıl rahat rahat oturulur unuttum. Geçen günlerde eşim ben bebeğimle dışarı çıktık. Bir arkadaşımla görüşücektim. Eşim ben çocukla ilgilenirim sen de oturursun dedi. İnanın çocuğum saçma sapan huysuzluk çıkardı, ne yapsam istemedi. Ben başka bir insanla konuşuyorum sohbet ediyorum diye kıskandı resmen. Çünkü çocuk hiç beni başka biriyle sohbet ederken görmediği için. Burnumdan geldi , rezil oldum. Artık Çağıran kimseyle görüşmüyorum. Benim çocuğum durmuyor diyorum. Bu rezilliği çekene kadar evimde otururum dedim. Ama eşim baksa evde, ben bir kaç saat giderim. Ne bileyim bir mağaza gezerim, bir arkadaşımla yemek yerim. İnsan böyle şeyler yapınca yenileniyor , daha sabırlı daha tahammüllü oluyor . Ama 7/24 sürekli bebek ve ev işi yaparak günler geçerse insan da hiçbir şeye tahammül kalmıyor. Kendime aynada bakıyorum, göz altlarım mosmor. Gözlerimin içi kıpkırmızı, göz bebeklerim sararmış. Saçlarım rezil durumda kestirmem lazım, gidemiyorum. Kaşlarım almış başını gitmiş. 31 yaşındayım ama sanki son 2 senede 6 yaş yaşlandım.
Bu arada şunu da eklemek isterim. Eşimin arkadaşları ile görüşmeye gidiyoruz. Ben gene çocuk bakıyorum , o arkadaşlarıyla oturup sohbet ediyor. Ben de sürekli çocuk peşinde dikilip duruyorum. Zaten beni asla oturtmuyorum kızım. Kendi oynayabileceği arkadaşlarımızın çocukları oluyor. Onlarla oynamak istiyor ama sürekli ben dibinde olucam. Sandalyeye oturuyorum mesela kahvaltı yapıyor oluyoruz. Ağlayıp sürekli anne kalk diyip duruyor. Gittiğimiz yerlerden de hiçbir zevk almıyorum. Gene aynı çocuk bakmaca zaten. Bir farklılık olmuyor