Gamzelikiz_34 benim de boncukcum muhabbet kuşum altı ay önce vefat etti. 9 yaşına gelmek üzereydi. O sıcacık minicik bedeninden can çekildiğini hissetmek çok kalp kırıcı. Hala aklımızda, evlat gibi seviyorduk. Kızıma ailesinin yanına gitti dedik. Kızım bazen özlediğini söyleyip yüreğimizi sızlatıyor. Ben boncukcumu kovaladığım için ailesinin yanına gitti, söz veriyorum bir daha kovalamayacağım. Boncuğumuz geri gelsin çok özledim diyor. Gözümün yaşarmaması imkansız o dakikadan sonra. Pandemide eşim yatılı görevdeydi. Ben yalnız 2,5 ay kaldım. Boncukcum yanlızlığımın yoldaşı, güzel oğlum. Sıcacık ayaklarını düşününce parmağımda ısısını hala hissediyorum. Bütün gün kafesi açıktı. Evin insanı gibiydi. Omzuma konar bütün evi benimle gezerdi. Kahvaltı ederken omzumda durur yumurta, salatalık yedirmemi isterdi. Ah kuzum benim. Görünce depreşti acılarım. Acınızı yürekten hissediyorum. Biz de bebeğimiz boncuğumuzu gömdük. Kayınvalidemin bahçesinde. Gittikçe olduğu yere bakıp bir yürek sızısı daha yaşıyoruz. Yerine başka almaya yüreğimiz de el vermedi. Yokluğu çok hissediliyor. 50 kelime kadar konuşurdu. Keşke hiç ölmeseler
