onceuponatime_ 3 buçuk yaştan bilgi aktarayım kızım var. Çalışıyordum ,evlendim şehir değiştirdim ve hemen hamile.kaldim. kimsem yok,eve yıkıldım,ki 33 yaşında evlendim,ozgurlugume rahatima düşkün bir yay burcuydum. Hamileyken anlamadım pek,ama doğumdan sonra eve prangayla bağlı bir inek gibi hissediyordum kendimi, süt makinesi ya da. Annem 2 ay kaldı gitti, ben karnımı zor doyuruyordum ve aşırı kilo aldım,yeme bozukluğu tavan yapti. Deprem oldu, arkadaşım kızı anne babası vefat etti,ben bunalıma girdim bebeğimle deprem olacak öleceğiz diye. Eşim işten çok yorgun geliyordu, sadece ben yikanacaksam çocuğu kucağına verebiliyordum. Biraz uzun kalsam nerde kaldın diye yuksek sesle seslenirdi. Çocuğu sallarsin uyumaz sinir tepende, leş gibi kokmussun artık yikanamamissin, uykun var ama evin işi yemek seni bekliyor. Bir de akşam kocanın tribi, ihmal.ediliyor ya yatakta. Kocam vardiyali çalışırdı ,o rahat uyusun diye ben kızla salonda yatiyordum. Artık sinek miyim yağı mi da çıkarın diyordum. Ahhh canım benim bu zamanda analık çok zor, ama şimdi büyüdü öpe öpe doyamıyorum, mucize gibi her gün sevgi dolu geçiyor. Alışırsın,geçer her şey,o verdiğin emek var ya öyle kutsallasiyorki o zaman..anne diye boğazına sarılınca giden her şey yerine geliyor. Hamilelik vücudumuzu,annelik yüreğimizi beynimizi her şeyimizi değiştiriyor. Yerinde sayan bir odun parçası olan erkekte bunu anlayacak kapasite asla olamaz,bizim naif yanımızı,kaygimizi,telasimizi asla anlayamazlar. Onları sadece kullanalım, zaten onlar da bunu istiyor,kadının işine yaramak için varlar..kız destan yazdım,beni ilk günlere götürdün ,anlat anlat bitmez… Hepsi unutulup gidiyor boşver anı yaşa, sağlıklı bir evladın varsa en büyük mutluluk o.