Ben şöyle bir yol izliyorum. Direkt o an sinirlendiysem, öfkemi kontrol edemeyecek hale geldiysem bulunduğum ortamı terk ediyorum. Direkt ya balkona çıkıyorum, ya camı açıp hava alıyorum. Bebeğim yanıma geliyor, ağlıyorsa kucağıma alıyorum, ağlamıyorsa ona temas etmeden, konuşmadan sadece dışarıyı izleyip derin nefes alıyorum. İçimden de onun sadece bir bebek olduğunu tekrarlıyorum. Bu şekilde yapa yapa oğlumla 16. Aya geldik biz de. Umarım işe yarar.