Arkadaşlar merhaba. Ben buraya ilk kez katıldım. İlk gönderim Buda.
6 günlük yeni anneyim. Daha önce düşüklerim oldu, ilk oğlumu doğumdan hemen sonra kaybettim genetik sebepler. Çok kez tedavi gördüm. İlk oğlumda tüp bebekti. Şimdi ki oğlumda tüp bebek. Gebeliği çok sevmiştim. Bulunmaz hint kumaşı derler ya benim için öyleydi. Hareketleri, fotoğraf çekilmek falan hepsi çok güzeldi. Kusmasıyla, ayılıp-bayılmayla, ağlayarak, hiç bir şey yemeyerek geçse de gebeliğim onları yaşamak bile benim için mucizeydi ve o duyguları bile sevmiştim.
Bebeğim şimdi kucağımda, koklasam doyamıyorum. Ama hamile fotoğraflarımı gördükçe ağlıyorum. Sanki bi daha hiç yaşamayacakmışım gibi, zaman su misali akıyor 6 günlük oldu bile diye sürekli ağlıyorum. Gözümü kapatasım gelmiyor bebeğimin hiç bir anını kaçırmak istemiyorum. Aynada kendime baktığımda göbeğimin olmaması bile beni ağlatıyor. Kucağımda tabii ki bambaşka güzel ama karnımda geçen 38 haftayı çok sevmiştim.
Ruh halim normal mi bilmiyorum ama sizlerle de paylaşmak istedim 🥹🥹