kitapkokusu_ hala çözme aşamasındayım, kızım 3,5 yaşında ve ilk kreş deneyimi bu hafta başladı, geçen hafta 2 gün birer saat gitmiştik oryantasyon için. Bu hafta pazartesi 5 saat bıraktım ama çok geldi hata yaptığımı fark ettim, araştırdığımda yavaş yavaş orda geçireceği süreleri arttırmaya karar verdim, dünle bugün öğle yemeği sonrasında aldık, en işe yarayan şey ise, aynı sınıftan bir anneyle tanışmıştık yakın oturuyoruz dün akşam çocukları parkta buluşturduk, çok güzel oynadılar, ikisi de kreşi yadırgayıp ilk günlerini ağlayarak geçiren çocuklardı, arkadaşını hatırladın mı diye sorduğumda evet hep ağlıyor dedi, diğeri de benim kız için aynısını söyledi ve parkta o kadar güzel oynadılar ki, bıcır bıcırdılar, kreşte ise ürkek korkaklar. Ama dün akşamdan sonra bugün bir tık daha iyi geçmiş kreş beraber oynamışlar. İki çocuğa da ilk gün oyunlara katılın dediğimizde aynı cevabı almışız ama ordaki insanları tanımıyorum demişti kızım, arkadaşı da öyle söylemiş annesine. Bu sorundan yola çıkarak, parkta arkadaşıyla tanıştırma çözümünü buldum. Çünkü kızım sosyal ve arkadaşlığı seven bir çocuk ama kreşte kimseyle bir bağı yok ve ben de yokum, çocuk donuyor kalıyor. Çok zorlu bir süreç ama ebeveynler olarak kararlı olmak, çocuğu bırakırken huzursuzluk hissettiğinizi çocuğa çaktırmamak önemli. Benim anladığım, bu işin doğası da böyle. Bağ kurana kadar çocuk biraz yıpranıyor. Ama kısa sürede de alışıyor bağ kurunca.