Arkadaşlar sanırım bu yaş annelerin birçoğu bu dertten muzdarip. Kreşe verdik ama gitmek istemiyor. Asosyal bir çocuktu zaten sadece kuzenini ve birkaç akraba çocuğunu bildi. Çocuklu ortamlara bizle beraber anca 1 senedir falan giriyordur. Önceleri çocuk gördü mü kendini yırtıyordu. Parkta bile çocuk görsün hala zor girer. Ee bu çocuğu biz bir de okula yazdırdıık. Yavaş yavaş alışsın dedik. Önceleri okula gitmek istiyordu çok hevesliydi, birkaç gün ebeveynle aldılar içeri. Sınıfa girmedi kapıdan seyretti. İkinci gün biz kapıdayken girdi. Yarım güne başlayınca ilk gün öğretmen aldı beni gönderdi. Belki 2 saatten fazla ağlamış, yırtınmış tepinmiş. Sonra bir daha okula gitmek istemedi. Öğretmeni iyi biri gibi ama bazı davranışları kafamı kurcaladı. Mesela evden bir bebeğini götürmüştü, sınıfta etkinliğe katılsın diye bebeğini almış elinden başka bir yere koymuş bunu anlattı çocuğum. Sonra öğretmenim bana kızdı dedi. Öğretmeni siz aşağı inin camdan göstercem sizi dedi, indim ama kucağına alıp göstermemiş beni, (ayna cam ben göremiyorum) beni kucağına almadı seni göremedim anne dedi. Sonra çocuğuma “sen ağlıyorsun diye arkadaşların da ağlıyor ve üzülüyor” dedi. Bilmiyorum ben mi aşırı hassasım, kafamda büyütüyorum acaba. Normal mi böyle olması. Ben açıkçası ağlatarak okula alıştırmayı doğru bulmuyorum. Siz neler düşünüyorsunuz bu konuda?