Herkese merhaba
Oğlum dogdugundan beri hiç uzun ayrılık yaşamadık. Dövmedim, sövmedim ya da onu hiç ihmal etmedim en azından bilerek. Emmiyor diye emzirme danışmanı dahi tuttum. 9 aylıkken işe döndüm annem baktı oğluma ve bende 3 gün ev 2 gün ofise gidiyordum tam işe gitmiş bile sayılmazdım. Lakin oğlum asla asla assssla kimseyle durmuyor. Bunu öyle basit bir yerden söylemiyorum basbayağı hiç kimseyle durmuyor. Ben varsam kimseye gitmiyor. Kayınvalidemlerle haftada 1 mutlaka görüşüyoruz ancak bir kere sarılamamışlardır o kadar mesafeli onlara. Birkaç kez gördüğü insanlara daha çabuk ısınıyor ama mesela ilk defa birilerini gördüyse yanında durmuyor, beni yanında istiyor. Benim kucağımdan inmiyor, muhabbet ediyoruz gülüyoruz ona gülüyoruz sanıyor ağlıyor. Artık bıktım bunaldım ama oğlumdan değil insanların laflarından. Güvenli bağlanamamış olabilir misiniz?
Bilmiyorum bilmiyorum!! Bu güvenli bağlanma bu kdr pamuk ipliğine mi bağlı ben çocuğumu hiç ihmal etmedim dışarı bile onsuz sayılı çıkmışımdır 26 aylık. Görümcemin de 5 yaşında oğlu var o hiç öyle değil doğal olarak sürekli karşılaştırıyorlar. Ben mizacı böyle diyorum ancak yok yani herkesin böyle bi yorumu var. Beni de yoruyor evet ama ben sıkıldım bunları duymaktan. Ya da her istedigini yapıyorsun ondan oluyor diyorlar. Yahu çocuk yanlarında durmak istemiyor ne yapayım dövüp mü tutayım? Gün icinde de çalıştığımdan(artık 4 gün ofise gidiyorum) çocuğumu ihmal etmeyeyim anne gel oynayalım dediginde eşlik etmek her istedigini yapıyor oluyor onların gözünde.
Böyle olan var mı lütfen biri bir sey desin arrık psikolojik destek almayı düsünüyorum.