Psikolojik sorunlar-depresyon

merveataer99

Merhaba arkadaşlar buraya yazarsam belki yardımı dokunan biri olur diye geldim… bebeğim 2 ay 1 haftalık .. herşey ilk başlarda fazla güzeldi tektim ve müthişti işimide yapıyordum çocuğumda bakıyordum ve çok zevkle yapıyordum eşim çocuğum ve ben çok mutluydum ama nolduysa 40ımdan sonra oldu ve ani çöküş yaşadım. Aşırı isteksizlik, halsizlik depresyon var . Bir ara sadece ağlıyordum şuan ağlamalarım yok ama hala çok çok çok kötüyüm . Bebeğimin bana ihtiyacı var ama bakamıyorum annem bakıyor . Asla uyuyamıyorum 1 hafta hiç uyuyamadım onun üstğne psikiyatrinin verdği uyku ilaçlarını kullanmaya başladım onlarla biraz uyumaya başladım . Bu dünyada değil gibiyim buraya ait değil gibi. Herkes hersey çok yabancı geliyor. Evim eşim hayatım bu yaşadıklarım bu benmiyim diyorum sürekli. Nerde o eski merve cıvıl cıvıl çocuğuna bakan eğlenen şarkılar açıp kendini çocuğunu eğlendiren eşiyle iyi vakit geçiren . Eşime bakarken yabancılaşıyorum anneme bile. Bebek iyice tuhaf gelmeye başladı ve hiç geçmicekmiş gibi geliyor bu durumu yaşayan oldumu?

[silindi]

merveataer99

Birçoğumuz yaşadık bunları. İlk başlarda güzel gelmesinin sebebi 9 ayın sonunda kucağınıza doğan o mucize. Ama zamanla mucizenin ardından gelen gerçek yaşamı görünce bi noktadan sonra hepimizde bi çökme ve umutsuzluk olmuştur. Ama merak etme geçiyor şu an daha alışma sürecindesin

naznisan18

merveataer99 canım yalnız değilsin sana kocaman sarılayım bende aynı seylerı yasadım hala da tam gecmıs degıl dogum yapalı 5 ayı geçtı ılk ıkı ay benımde hersey guzeldı sonra bırden ne oldugumu anlamadım hayattan zevk alamama aglama mutsuzluk bebege bakmak istememek asırı hassaslasma kaygı umutsuzluk hep en kötüyü düşünme kafada kurma vs bı dolu sey bak hepsını yasadım cok cok zor ıcımde anlamsız bir korku evde yalnız kalamama neler neler yanı ama su an daha ıyıyım bebegıme artk yalnız bakıyorum evımde kalabılıyorum dua edıyorum hep allaha sıgınıyorum ılk zamanlara gore şükür rabbıme daha ıyıyım ama tam olarak o eskı mutlu cesur rahat gamsız nazlıya donemedım yanı tek sen yasamıyosun bu hıslerı yalnız olmadıgını bıl

ruyacarboga

merveataer99 ben yaşıyorum şu anda 40ımdan sonra böyle oldu benimde devamlı bir ölüm korkusu geliyor aklıma

defnes32

merveataer99 bende ilk onbeş günden sonra böyle oldum bir anda olunca insan çok kötü oluyor ama yavaş yavaş normale dönüyor herşey. Sonuçta bizim normalimiz bu değil ve böyle devam etmeyecek

merveataer99

[silindi] ya gerçektenmi🥹 okadar ihtiyacım var ki doğru bilgilere

merveataer99

[silindi] kendime deli demeye başladım resmen kafamda kurmaya başladım kesin yatırcaklar deliler hastanesine diye

merveataer99

Çok şükür maddi açıdan rahatız herşeyi i alabiliyoruz ediyoruz ama yok olmuyor o hevesle yaptığım odaya bakıyorum aldığım kıyafetlere bakıyor üzülüyorum bu muydu yani diyorum tadını çıkar salakmısm diyorum ama olmuyor diyorum arkadaşlar bu ne ya geçiyormu allah için intihar etmeyi bile düşündüm

[silindi]

merveataer99

Herkesin doğrusu kendine. Şu an belki bebeğin bakımını yapmak bir görevmiş gibi geliyor olabilir sana. Ama zamanla onları yapmaya alışıyorsun ve birazda kendini toparlayıp dünyaya adapte olduğunda ve sana gülümsediğinde ve sana tepki verdiğinde geçmişi hatırlamıyorsun bile. Biraz zamana ihtiyacın var sadece

merveataer99

[silindi] okadar üzülüyorum ki bebeğime. Benim yüzümden huzursuznokuyor. Şükret Merve diyorum insanlar ne dertlerle boğuşuyor diyorum. Rabbim sana sağlıklı evlat vermiş sen neden böylesin toparla kendini diyorum

[silindi]

merveataer99

Çokta güzel diyorsun. Şükür güzel bir şey. Kendine bu kadar yüklenme çünkü sende tıpkı bebeğin gibi yeni bir hayata doğdun ve bu hayat sana pes etme lüksü sunmuyor. Go Merve go pes etmek yok toparlan bırakma 🫶