SedaNurAtlan oda var tabi. Kaygılarımla başa çıkamadım. 8 yıl aradan sonra ikinci bebeğim oldu zor da bir bebek, uykusuzluklarım, desteksiz oluşum. Herşeye yetişmeye çalışmak, sosyal bir hayattan direkt asosyal bir hayata geçiş yapmak. Beni yıprattı belki bu yorumumu bir çok kişi görecek tek sen misin bunu yaşayan diyecek fakat, mesela hiç lohusa olamadım. Hep güçlü durmak zorunda kaldım. Sesi mi çıkaramam çünkü anneyim, ağlayamam çünkü anneyim, uykusuzum uyumak istiyorum diyemem çünkü anneyim. Hayattan bıkmış hale gelmiştim. Evde durdukça duvarlar beni boğuyordu, bebeğim ağlayacak mı diye öylece başında bekliyordum, çünkü ağlarsa paniğim tutuyordu. E bir tane daha kızım var 8 yaşında, onun da hayatını bir an da değiştiremezdim hakkım yoktu, voleybol kursuna gidiyor peşindeyim, yüzme kursuna gidiyor peşindeyim. Diyeceksiniz ki eşin nerde, yanımda evet ama yetersiz. Çok çok bunaldım kısaca. Kendime ayırdığım bir saatim yok. Hala yok mecbur ilaca başladım. Dr um da ağır depresyon geçiriyorsun dedi iyiki gelmişsin dedi. Umarım iyi gelir.