Kızım yakında 5 yaşında olacak ve ben ona 2 yaşına kadar neredeyse hiç kızmadım. Pamuklara sardım hep kendimden verdim. Şikayetçi değilim ama o kadar ilgi alakama rağmen çekingen, pısırık, bağımlı bir çocuk oldu . Baktım bir yerlerde bir yanlışlık var kendimi yavaş yavaş geri çekmeye başladım ona daha fazla alan açmaya çalıştım . Kendi bundan giç hoşlanmıyor tabi .Neyse sabrım da eskisi kadar çok değil artık kızdığım zamanlar oluyor ama aşırı kızmıyorum diye düşünüyorum evet sinirleniyorum ama hakaret etmiyorum ya da asla şiddet yok ama gel gelelim ki sinirim geçince o kadar üzülüyorum ki .Sonra kendimi teselli etmeye çalışıyorum. O kadar da olur sende insansın falan diye ama o vicdan azabını anlatamam.Biz halı dövülür gibi dövülen çocuklardık . Neden bu kadar üzülüyorum. Sevgimin çokluğundan büyük ihtimalle. Önceden de böyle kızıyor muydum bilmiyorum yoksa şuan hamile olduğum için mi birden sinirlerim hopluyor bilmiyorum ama rencide etmediğim sürece kızmak normal değil mi ? Sonuçta okulda ya da başka bir yerde kimse onu pamuklara sarmayacak . Aşırı babacı oldu birde bu aralar . Sürekli babamın gelmesine ne kadar kaldı diye soruyor gün içinde . Sen kızıyorsun bir de babamı çok seviyorum diyor .Tabi baba işten çıkınca hiçbir sorumluluğu yok alıyor gezdiriyor , oynuyor, kafa rahat benim kadar maruz kalmıyor ve benim gibi sürekli iş yapmıyor .