Hemen hemen herkes bu anı yaşıyordur bence. Ben de iki kere bağırdım çok pişmanım ama biz de insanı sonuçta. Hatta ikisinde de migrenim tuttuğunda bağırdım. Migren normal bi insanın kaldırabileceği bir hastalık değilken üstüne bebek bakmak çok zor oluyor. Dünyada en değer verdiğimiz varlıklar sonuçta ama ona bile tahammülü kalmıyor insanın. Her migrenim tuttuğunda bağırmıyoruz tabi ama ağrıyla ve bebekle başbaşa kaldığımız, katlanamadığımız (desteksiz kaldığımız, birinin kucağına veremediğimiz) dönemlerde insanın canına tak edebiliyor