Mrvalpr 7-8 değil ama kızım 6 yaşında, 3.5 aylık kardeşi var. Kendisi eskiden beri kardeş isterdi ama ben hep kötü yönlerini anlatarak vazgeçirmeye çalışırdım. Sonra kendim istemeye başladım, bu sefer de tam tersi propaganda yapmak zorunda kaldım😁 Önceliğim kesinlikle kızımın kardeş isteği değildi, kimsenin de olmamalı bence. Ben kendimde o isteği ve gücü görmesem hayatta yapmazdım ikinciyi. Ama şöyle de bir şey var ki, kardeşlik çok başka bir şey. Ne kadar yakın olursa olsun herhangi bir arkadaşınızla çocukluk travmalarınızı ne kadar içten konuşabiliyorsunuz veya anne-babanızı doya doya çekiştirebiliyorsunuz? Kardeşler birbirlerinin çocukluklarına tanıklık ediyorlar ve bu bence paha biçilemez bir şey. Çocukken çektiğimiz sıkıntıları, yaşadığımız eziklikleri, seviçten uçuşlarımızı falan bizimle neredeyse aynı şekilde hisseden, anlatınca bizi en iyi anlayan kardeşlerimiz. Annemizin yaşattığı travmaya oturup karşılıklı ağlaşabilmek fln ne bileyim çok başka bence. Birbirimizin tarihiyiz resmen. Ki 3 kardeşim var ve hepimiz ayrı dünyalardayız, çok nadir görüşürüz. Ona rağmen bu bağ çok ayrı. O yüzden sanırım kardeş kaybı, sadece kardeşini kaybetmekten çok öte.