Yalnız kalmaktan korkuyorum

firsttimemom

Bebeğim 2 aylık oldu. İlk 40 gün neredeyse her gün eşim birkaç saatlik dışarıdaki işlerini halletmek için gitmek dışında hep evde yanımdaydı. O olmasa bile ya annem ya kayınvalidemle birlikteydim. 40 gün sonrasında birkaç kez kızımla evde gün boyu tek kalmak zorunda kaldım ama o günlerde o kadar çok ağladı ki yemek yiyemeyip tuvalete bile gidememiş hatta eşimin gelmesi için dakikaları saymıştım. 2 hafta önce tatile gittik ve bu süre boyunca da eşim yanımdaydı sonra kız kardeşim de geldi ve hep birlikte bebekle ilgilendik güzel vakit geçirdik kızım da çok huzurluydu çoğu zaman hiç yormadı beni. Şimdi eve döndük ve eşim eski iş temposuna dönecek. Herkes gibi sabah erkenden işe gidip akşam eve gelir ama benim içimi öyle büyük bir endişe ve korku kapladı ki anlatamam. Yalnız kalmak istemiyorum resmen bebekle. Hem çok zorlanacağımdan, tekrar aç kalıp yorgun düşeceğimden hem de tek başıma dört duvar arasında depresyona gireceğimden korkuyorum. Yarın olacak olması bile anksiyetemi tetikliyor ve ben ne yapacağımı bilmiyorum. Evde tek kalmaktan çok korkuyorum

Madam27

firsttimemom hiç korkmayın ilk zamanlar gazı vardır belki ondan ağlamıştır sizin stresiniz ona yansımıştır ufacıklar ama herşeyi hissederler doğduğundan beri bebeğime tek bakıyorum şuan 11 aylık insan alışıyor bi rutin oluşturun kendinize o uyurken aperatif bişeyler hazırlayıp yiyin ben çoğu zaman dışardan söylüyodum o uyurken uyu dinlen derlerdi ama ben cesaret edemezdim uyanırsa duymam diye eşim evde olunca uyurdum sadece.. tummy time yaptırın onunla bol bol konuşun duş aldırın duş bebekleri sakinleştirir böyle böyle zaman geçiyor inanın nasıl akşam oluyor anlamıyorsunuz

dmk34

firsttimemom bebeğim 6 aylık ben de tek kalmak istemiyorum illa birileri olsun istiyorum. Yeni yeni birkaç gündür yalnız kalıyorum.

isufumveben

firsttimemom vaktiniz olduğunda anneniz geldiğinde vs, kavanozda çorba yapıp vakumlayıp dolaba kaldırın 1 2 hafta dayanıyor ben nerdeyse ilk 1 senemi o şekilde yaptım yoksa kimse olmayınca kahvaltı yaptın yaptın sonrası gün içinde koşturma derken bir şeye fırsat kalmıyor. Anca pratik şeyler yapılıyor makarna, mantı, buzluk stoğu. Tuvalete bebeğiniz kucağınızda gidebilirsiniz.

firsttimemom

Madam27 Birkaç kere kötü deneyim yaşadığım için bende travma kaldı muhtemelen. Bir de dediğiniz gibi o zamanlar daha küçüktü doymuyordu gazı vardı vs çok sorun çıkarıp ağlardı. Gündüzleri maalesef 1-2 saat anca uyuyor toplamda o da, 15-20şer dk sürüyor. O arada ben tabi ki hiç ne eve ne kendime vakit ayırabiliyorum. Bakalım artık tek kalmayı da öğreneceğim. Sadece yemek meselesi sıkıntı olacak gibi ama dışarıdan söylerim sizin gibi napalım

Madam27

firsttimemom dediğim gbi benim bebeğim 11 aylık oldu daha yeni yeni yemek yapmaya başladım onun ek gıda süreci bile sıkıntılı geçti çoğu zaman hiçbir şey yapamıyordum tek olunca insan hiçbirşeye yetişemiyor bu zamanlarınız geçici ama onun varlığına odaklanın herşeye rağmen güzell

firsttimemom

Madam27 çocuğumun varlığına bile sevinemedim ilk 1 ay kabus gibiydi çok kötü bir depresyon halindeydim hala da tam düzelmiş değilim ama biraz daha alışabildim sanırım. En azından 2. Ayından itibaren biraz daha keyifle geçirmeye odanlanmak istiyorum. Annelik kutsal mucize vs vs ama gerçekten çok zor bir iş Allah yardımcısı olsun tüm annelerin

firsttimemom

dmk34 her zaman yanımızda birileri olamıyor maalesef ama ben kendimi biraz zorlayıp evde sıkılmamak için dışarıya bir saat de olsa çıkıp hava almaya karar verdim. En azından duvarlar üstüme üstüme gelmez ağlarsa da dışarıda ağlasın napayım yani çocuk bu 😅🥲

octaviablakee

Bende aynı şeyi yaşıyorum nasılsınız şimdi? Aslında böyle hissedenler toplanıp bir grup açsak birbirimizi motive etsek ne güzel olur

octaviablakee

Benim sıkıntım evde yalnız kalmakla ilgili yanımda biri olduğu zaman süreç çok güzel ilerliyor ama yalnız kaldığımda çok Daraliyorum

barismom

1 ay 3 günlük oldu bebeğim bende 1 haftadır yalnızım aşırı korkuyordum ağlarken panik oluyordum annem kızdı bebek o tabi ağlayacak nasıl bileceksin gazı mı var aç mı kendine gel dedi sürekli ağlardım kahvaltıyı bi şekilde yapıyorum yarım bırakıyorum uyutup geri yiyorum yanıma sürekli kuruyemiş meyvesuyu su alıyorum ağzım boş kalmasın diye yemek yiyemesem bile ağlama krizine giriyor kızarıyor morarıyor sakin kalıyorum 40 yaklaştıkça herhalde alıştım iyice uykusuzluğada alıştım çiş yapacağı zamanı bile öğrendim artık akşam yemeği desen bi gün yapabiliyorum bi gün yapamıyorum eşim yapıyor ya da çocuğu yenebilirse bakıyor ben yapıyorum