Yeni anne olduğumda…
Her şey bir döngüydü.
Emzir, gazını çıkar, uyut…
Ağlama, uykusuzluk, endişe…
Ve sonra tekrar başa sar.
Bir noktadan sonra zaman durmuş gibiydi.
Sadece bebekle ilgilenmek…
Sadece onun için var olmak…
Sanki hep böyle kalacak sandım.
Ama şimdi bebeğim 2 aylık.
Ve yavaş yavaş o ilk yenidoğan döneminden çıktığımızı hissediyorum.
O rutinin içinden başımızı kaldırmaya başladık.
O küçük, gözlerini yeni yeni açan can; artık bana daha çok bakıyor.
Ben artık daha az panik oluyor, daha çok anlıyorum onu.
İşte o an fark ettim:
Geçiyor… hem de gerçekten geçiyor.
İlk 40 gün boyunca kendimi çok yalnız ve tükenmiş hissettim.
Her şey üzerime geliyor gibiydi.
Ama şimdi görüyorum ki, her geçen gün daha iyi oluyor.
Ben de büyüyorum onunla birlikte.
Ben de yeniden doğuyorum anneliğin içinde.
Gaz sancıları bitti.
Gece ağlamaları azaldı.
Dışarı çıkabiliyoruz.
Ve evet… ben de yeniden nefes alabiliyorum.
Yeni anne olmuşsan ve bu günlerin hiç geçmeyeceğini düşünüyorsan;
Bil ki hep böyle kalmayacak.
Sen güçleneceksin, alışacaksın, çözümler bulacaksın.
Ve bir gün sen de dönüp geriye bakacaksın…
Gülümsediğini fark edeceksin.
Biliyorum çok yoruldun.
Ama unutmamalısın:
Sen, bebeğinin ihtiyacı olan en doğru kişisin.
Ve bu geçici günler, yerini sevgiyle büyüttüğünüz anılara bırakacak. 💛