Biraz dertlesmek icin bu postu açıyorum. Kizima yetemedigimi hissediyorum. Aslında her sabah operim gunaydin derim ama gece uyumamissa ve gunduz kendimi kaldiramiyorsam ona sabahlari biraz cizgi film actigim icin deli gibi vicdan azabı çekiyorum. Gun icinde onunla ilgilenmeye calisiyorum ama ilgimi baska bir yone yonelttigimde yine deli gibi vicdan azabı çekiyorum bu da ruhen beni epey yoruyor. Birde kizim kendisinin opulmesini sevmez hic. Opunce kizar 22 aylık. Beni sevmiyor mu acaba diye kendimi yiyip bitiriyorum. Tek basima buyuttum esim yeni dogum yaptigimda yanimda 1 hafta kaldi sonra hep mesaili calisti. Sabah 7 de gider gece 2 3 gibi gelirdi . Sezeryanliydim ailemden cogu kisi hayatta degil sadece annem var o da baska sehirde yasiyor. Kaynanamsa yardim istenecek bir tip degil. Her seyi tek basima omuzlamaya calismaktan dolayi ruhen tukenmis gibiyim. Hicbirsey yapmak istemiyorum her seyi zoraki yapiyorum. Bana bir nasihat edin ya.