3.5 yaşında dünyalar yaramazı bı kızım varken 3 gün önce oğlum doğdu.. gerçek bir yenidoğan emip gazı çıktığı sürece uyuypr şaka gibi.. kızım daha doğumhanede beni dikiyorlarken ağlamaya başlamıştı 24 saat boyunca susmamıştı şu an 3.5 yaşında ve hala sürekli bağırır laf dinlemez dur dememizden anlamaz öyle çok dağıtma vs gibi huyları yoktur ağız dolusu yaramaz da diyemiyorum ama çok bağıran bagirmasiyla kuzenlerini korkutup ağlatan bı çocuk. Vurma vs gibi huyları da var. Ve onu dogurdugumda 21 yaşındaydım o yaşta doğum yapmayı kendime hiç yakistiramamıştım o yüzden ilk kucağıma verdiklerinde dokunamamıştım bile. Öyle lohusa depresyonu gibi değildi ama sorumluluk ağır gelmişti vs kendini ifade ettikçe konuşup ettikçe aramızdaki bağ güçlendi diyebilirim yani insan tabiki seviyor ama oğlumda hissettiğim gibi olmamıştım ne yalan soyliyim. Şimdi oğluma sevgi sozcukleri söylüyorum içime sokasım geliyor sevgiden ve kendimi çok kotu hissediyorum kızıma neden yapmadım diye halbuki onu da çok çok sevmiştim. Ama yine de kendimi çok kotu hissediyorum haksizlik ediyormusum gibi bu his geçer mi anneler.. kardeşinin üstünden atliyor hep kucağına almak istiyor sıcak bı taraftan dikişler göğüs yarası bı taraftan bugün bağırırken buldum kendimi gozume bı bakışı vardı içime işledi adeta. Lütfen geçecek her şey düzene girecek diyin kendimi berbat hissediyorum 😔😔