organikirmik anlattığınız sürecin oldukça benzerini yaşadım. Kendim eğitimciyim ama halihazırda görevde değilim. Yapım gereği yardım istemek bana çok zor geliyor karşıdaki insanı düşünürüm hep tuhaf bir şekilde. Benim oğlum doğdu altı ay ağladı, sling kullandım. Resmen kanguru gibi gezdim diyebilirim ve yardım edecek insanlar olduğu halde. Artı olarak oğlumu herkesten sakındım. Bulunduğum ilde çıkabileceğim adam akıllı bir yer de olmadığı için genel olarak oğlumla başbaşa evde vakit geçirdik. Sonra bir fark ettim ki oğlum yabani bir çocuğa dönüştü. Evet bana gülücükler saçıyor ama asla kimseyi görmek istemiyor , kimseye gitmek istemiyor. Ben orada dur dedim kendime çünkü evlatlarımızın karakterini , geleceğini biz inşa ediyoruz. Hamdolsun sosyal fobisini en kısa zamanda yendik de yüreğim rahatladı yoksa kendimi suçlar dururdum. Sizi çok iyi anlıyorum, annelik ve birçok şey çocuğumuzla bizim aramızda özel olarak kalsın istiyoruz ama bunu mantık çerçevesinde hiç düşünmüyoruz. Özgüveni düşük çocuklar oluyorlar , özellikle okul döneminde kendilerini ifade edemiyorlar. Bunu bile bile ben bu hataya düştüm. Biraz rahatlamak gerekiyor bence yani ben de bu işe yaradı. Çevrenizde kimse yokmuş o zaman mümkün olduğunca dışarı çıkarın, insan içine karışsın yoksa ilerisi daha zor oluyor gerçekten. 🌸