atarepla merhaba,
Bence “vicdan” durumu hiçbir zaman geçmiyor. Fakat bu vicdan durumunu azaltmak bizim elimizde. Zamanla onu anladım.
Çocuğuna yeterince ilgi gösteremediğini, çoğu vaktini çocuğuna ayırsa başka şeylere yetemediğini, en başta kendine yetemediğini sık sık hissedebiliyor kadınlar. Kızım 6 yaşında, ara ara hala böyle hissettiğim ve hatta kızımdan yeterince ilgi gösteremediğim için özür dilediğim bile oluyor. Fakat bende insanım. Bunu kendime hatırlatıyorum sürekli. Benim de yalnız vakit geçirmeye, müzik dinlemeye, dizi izlemeye, dışarı çıkmaya, dolaşmaya, uyumaya veya çalışmaya veya başka bir çok şeye hakkım var.
Böyle şeyler çocuklarımıza ilgi göstermediğimiz, onları yalnız bıraktığımız, en kaba tabirle başımızdan attığımız anlamına gelmiyor. Aksine, her şey aslında onlar için artık. Sizde böyle düşünün. Her boş vaktinizi çocuğunuza ayırmak zorunda değilsiniz. Sizde varsınız, sizinde ihtiyaçlarınız var.
Siz ne kadar rahat ve mutlu olursanız bu herkese yansır. Çocuğunuza ayırdığınız stresli bir 1 saattense, mutlu bir 10 dakika çok daha kıymetli bence.