Sıkılmak, Yalnız Kalamamak

octaviablakee

Kızlar selam.. Yine ben yine bir lohusa depresyonu vakası…
2ay oldu biraz bebeğe alışmaya başladım. Ama evde yalnız kalmaya hala korkuyorum sanki duvarlar üstüme üstüme geliyor. Psikolog ilaç kullanırsam emzirmeyi bırakmam gerektiğini söyledi bebeğime de böyle bişey yapmak istemiyorum kendi kendime çözmek istiyorum. Evde nasıl vakit geçiyorsunuz? Bebeğimi kucağımdan hiç bırakamıyorum o da benim gerginliğimi hissedip sürekli ağlıyor.. Yalnız kalınca düşünceler peşimi bırakmıyor. Ama sürekli de biri duramaz yanımda. Ne yapacağımı şaşırdım 😢

bilgedm

octaviablakee Özellikle ilk 2 ay çok daha zor diye düşünüyorum. Gaz sancıları vs de yoğun oluyor, sürekli ağlıyor bi de pek bir şey anlamadığı için vakit geçirmek daha zor. Bende evde hiç yalnız kalmak istemiyordum. Eşim hemen gelsin annem yeniden gelsin birileri yardım etsin istiyordum. Ama bir süredir fark ettiğim şey şu ki bebeğimle yalnızken çok daha rahatız. Mesela annem burdaydı yeni gitti çok kalmadı aslında 1 hafta kaldı. Annem buradayken gündüz uykusu hiç yoktu neredeyse ve sürekli bi kriz halindeydik. Annem gitti ve şu anda bebeğimle çok daha güzel vakit geçiriyorum. Yeniden gündüz uykularını yapmaya başladı. Gün içerisinde uyanık olduğu zamanlarda masal okuyorum, şarkı söylüyorum, sohbet ediyorum, oyun halısına koyuyorum bir şekilde minimum ağlamayla günü sonlandırıyoruz. 3.5 aylık bu arada.

Hikirik23

octaviablakee ilk oğlumda aynısını yaşadım. İlacı çözüm olarak görmeyin ancak terapi almanızı ve devam etmenizi öneririm. Havalar güzel, akşam eşiniz geldiğinde yarım saat de olsa bebeğiniz ve eşinizle birlikte yürüyüşe çıkabilirsiniz. Aslında bence bri süre annenizde de kalabilirsiniz. Birkaç ay orada kalmanız çocuğa bakamadığınız anlamına gelmez. Çocuk sizin çocuğunuz ve Allah izin verirse en az bi 20 sene siz bakacaksınız. Su an hiç tecrübenizin olmadığı bir konuda yetemediginzi düşünmeniz, bebeğe hemen alışamamanız çok normal. inanin aynısını ve hatta daha kötüsünü ben yaşadım ilk oğlumda. Sürekli kendime acaba ben bu bebeği seviyor muyum diyordum 😔😔 ve bu düşünceler nedeniyle vicdanen çok rahatsız hissediyordum. Ama inanın gecti, su an oğlum 2.5 yaşında ve ona olan sevgimi kelimelere dökemem. Siz de bu yeni düzene zamanla adapte olacaksınız ama kendinize zaman verin. O bebek sizin bebeğiniz, etraftan fazlasıyla yardım almanız bu gerçeği değiştirmez🤍

octaviablakee

Üst

octaviablakee

Üst

octaviablakee

Üst

firsttimemom

Aynı sorunu ben de birebir yaşıyorum. Annemlerde kalmaya geldim birkaç gündür buradayım ve evime dönmek istemiyorum, yalnız kalmak istemiyorum. Tek başımayken bebeğime bakamıyorum sanki sürekli ağlıyor asla uyumuyor emmiyor kucağımdan inmiyor. Ne yemek yiyebiliyorum ne uyuyabiliyorum tuvalete bile gidemiyorum gün içinde. Ama mesela annem ya da eşim yanımdayken daha huzurlu sanki bebek, resmen bebeğimle yalnız kalmaya korkuyorum. Evime nasıl döneceğim hiç bilmiyorum çok tedirginim :(

octaviablakee

firsttimemom of o kadar aynıyız ki tamamen aynı duygular… sanki bebeğim birileri varken daha mutlu gibi.. ama geçmek zorunda ömür boyu birilerinin yanında kalamam ki

karelsmom_

Bende ilk başlarda hiç yalnız kalamıyordum sürekli birileri gelsin veya ben gideyim istiyordum annemgilde gideyim kalayım diye de düşündüm ama eşimin pek gönlü olmadı onun yerine geçen haftadan düne kadar her akşam ya anneme ya kayınvalideme gittim o kalma isteği ve yalnızlık hissi geçti şükür tekrar o hisler gelene kadar evde duracağım geldikten sonra tekrar bi tura çıkarım günlük gezmek ve yemek yapmamak iyi geldi bana 😄 2 aylığız bu arada

octaviablakee

karelsmom_ kayınvalidenize de gidebiliyor olmanız çok iyi. Aslında kendimizi dinleyip vücudumuzun neye ihtiyacı varsa onu yapmalıyız bence de

Redpepper

Emzirirken kullanılan ilaçlar da var, ben ilaç ve terapiye başladım ilk doğumumda da yaşamıştım ve destek almıştım yoksa kesin delirirdim herhalde. Geç kalmadan destek alın lütfen bu durum geçiyor ama geçene kadar da sizin içinizden geçiyor