Doğum sonrası ilk haftalar...

merve5361

Merhaba sevgili anneler🩷

4 hafta önce ilk bebeğimi dünyaya getirdim ve şu an doğum sonrası (lohusalık) dönemindeyim. Duygularım karmakarışık… Bebeğime büyük bir sevgi duyuyorum ama bazen de kendimi çok yalnız hissediyorum.

Hem anne sütü hem de mama veriyorum, ama bu konuda çok kararsızım. Sadece emzirmek istiyorum ama bu her zaman mümkün olmuyor. Bu yüzden bazen kendimi yetersiz hissediyorum. Süt sağmak da bana çok zor geliyor ve artık düzenli yapmıyorum. Sadece bebeğim istediğinde emziriyorum.

Bazı günler bebeğimi uyutmakta çok zorlanıyorum, çok uzun zaman uyanık kalıyor yaklaşık ⅚ saat sonrasında yorgunluktan uyuyamıyor.

Dışarıda özgürce gezen, alışveriş yapan veya arkadaşlarıyla vakit geçiren kadınları görünce içim burkuluyor. Ben artık sadece anne oldum ve eski hayatımı bazen özlüyorum. Ama ardından bu duygularım için de suçluluk hissediyorum… Çünkü hep çocuk sahibi olmak istemiştim. Hayalim gerçek oldu ama bazen bundan tam anlamıyla keyif alamıyorum.

Bu duyguları yaşayan başka anneler var mı? Deneyimlerinizi ve önerilerinizi duymak çok iyi gelir 💛
Sevgiler,

denizalismom

merve5361 inanın o an hiç geçmicek gibi geliyor ama zaman o kadar hızlı geçiyor ki nasıl geçtiğini bile anlayamıyorsunuz 🌸 çocuğunuzla bol bol vakit geçirin öpün koklayın. Birkaç ay sonra sizde rahat rahat gezeceksiniz merak etmeyin 🌸🥰

sunandbee

merve5361 ben yazsam aynı cümleleri yazardım sanırım o kadar birebir aynı şeyler ve aynı duygular resmen. Patlamaya hazır bomba gibiyim çok bunaldım emzirmek istiyorum göğüs uçlarım yara bi sağıyorum bi emziriyorum bi mama veriyorum her şey suçluluk her şey sıkıntı hissettiriyor şuan. Yalnız değilsin aynılarını yaşıyoruz geçecek inanıyorum böyle kalmayacak 🥹

mavislerinannesi0

merve5361 Kızım 6 yasina yeni girdi ve şuan 28 günlük bir bebeğim var inanın ben bile aynı seyleri yaşıyor hissediyor ve düşünüyorum bunların üstüne bir de ilk kizıma vakit ayıramıyorum ilgilenemiyorum yetemiyorum düşünceleri vicdan azabı eklendi daha bugün ağladım inanın ben anne olmayı beceremiyorum galiba diye

kdry46

merve5361 ahhh canım anne kocaman sarılmak istedim yazdıklarını okuyunca🫂 bende 17 günlük anneyim ve aynı şeyleri hissediyorum, düşünüyorum biliyorum artık eski düzenime/hayatıma dönmem biraz zor ama belki rutinlerime dönebilirim buda biraz zaman alacak sabır gerekiyor tabi bu noktada da. Rabbim herkese sağlık sıhhat mutluluk bereket nasip etsin gerisi hallolur inşallah

neni_

Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Eminim diğer anneler de anlayacaktır çünkü hepimiz hemen hemen aynı duyguları yaşıyoruz. İlk zamanlar gerçekten çok farklı yaşamayan bilemez. Çok karmaşık duygular içinde oluyor insan. Yaşasın anne oldum modunda olamıyorsun. Bebeğimle hastaneden eve döndükten sonraki günü hiç unutmuyorum. Çok zor bir gece geçirmiştik. Ben doğumdan dolayı zaten çok yorgundum her yerim ağrıyordu. Sabah şöyle düşünmüştüm: Benim hayatım şimdi hep böyle mi olacak? Hata mı yaptık acaba çocuk yapmamalı mıydık? Geri dönüşü olmayan bir yola girmek beni çok korkutmuştu. Stresten yemek yiyemiyordum sırf sütüm olsun diye zorla yiyordum. Sürekli yorgun ve huzursuzdum. Etrafımda bana yardımcı olan insanlar vardı ama ben kendimi yine de yalnız hissediyordum. Bebeğin yükü fazla gelmişti. İnsanlar hep geçecek daha güzel olacak diyorlardı ama hiç teselli etmiyordu. Şimdi ben de sana geçecek desem teselli olur mu bilmiyorum. Zaman içinde göreceksin zaten. Şu an bebeğim 9.ayını geçti ve çok keyifli. Evet yine yorucu olduğu oluyor tabi ama artık bebeğim hayatımın bir parçası ve o olmadan hayatımı düşünemiyorum. Bebeği bırakabileceğin biri var mı bilmiyorum. Eğer varsa birkaç saatliğine bile bir arkadaşınla görüşmen sana çok iyi gelir. Ben öyle yapmıştım. 3.aydan sonra bebek gülmeye iletişim kurmaya başladıkça daha kolaylaşmaya başladı. Senin de öyle olacak biraz sabret ve hissettiğin her şeyin normal olduğunu unutma.

esoyiigit

neni_ ne güzel yazmışsınız 24 günlük anneyim ve çok çok yorgunum aynı düşünceler içindeydim ki bir nebze konuşmanız bana iyi geldi İnşallah güzellikle sağlıkla mutlulukla geçer bu zor günler

neni_

esoyiigit Daha dün gibi geliyor forumda dolaşıp içimi rahatlatacak bir şeyler bulmaya çalışıyordum. Ben de böyle benzer şeyleri okuyunca biraz da olsa rahatlıyordum. Bir nebze de olsa faydası olmasına sevindim 🙂

gizemayseinci

41 günlük anneyim ve ailemin sağlık sorunları sebebiyle 5.günden itibaren bu süreçte yalnızım. İlk çocuğum ve çok deneyimsizim. Eşim çalışıyor akşam işten geldiğinde destek olmaya çalışıyor ama o da yetmiyor maalesef. Bu süreç gerçekten geçecek mi bilmiyorum ama hayat gerçekten zor. Gün geçtikçe bebeğimle olan iletişimim kuvvetleniyor ve ne istediğini anlamaya başlıyorum. Bir an önce düzenimi oturtup yaşantıma devam etmek istiyorum çünkü şu an sadece bebekle ilgilenebilecek dermanım var… yalnız değiliz biliyorum 🙏🏼

esoyiigit

gizemayseinci biraz daha düzen aldı mı kırkından sonra peki yoksa sadece rakamdan ibaret mi bu 40 olayı

anneu

30 günlük anneyim ve inanın aynı duyguları paylaşıyoruz ama pişmanlık duymayın bu düşünceleriniz için sonuçta bambaşka bir hayatımız vardı ve birden değişti uykuya düşkün biriydim ama şimdi gece sayısız kez kalkıyorum emziriyorum bazen emzirirken kafam düşüyor çocuğu düşürücem diye korkup uyanıyorum dakikalarca beşiği sallıyorum uyusun diye ama o bana sabahın 5inde fıldır fıldır açık gözleriyle bakıyor ağlıyor susturamıyorum bazen ve çok gazlı bir bebek bizimkisi gazını çıkartamıyor ıkınıyor onun o halini görmek üzüyor o ağladıkça susturmaya çalışırken daha çok yoruluyorsun hem fiziksel hem psikolojik olarak ama bir yandan da uykusunda kendi kendine güldüğünü görünce Allahım ne güzel şey bu çocuk diyorum bilmiyorum yazdıklarım gibi benim içim de karmakarışık acaba erken miydi diyorum geçen sene bu zamanlarımı düşünüyorum rahat rahat uyurdum sabah işime giderdim hafta sonu nereye gitsek diye dertlenirdim şimdi hastane dışında dışarı çıkmaya korkuyorum çünkü ağlıyor kilosuna dikkat eden biriydi şimdi 4 kilo fazlam ve sarkmış göbeğim var ama sezeryan olduğum için spor yapamıyorum canım istemediği halde sütüm kesilir korkusuyla yemek yemek zorunda kalıyorum başkaları için önemsiz bunlar ama bizim bir hayatımız vardı ve şimdi bambaşka bir hayata evrildi çok normal hislerimiz

esoyiigit

anneu gerçekten duyfularımız aynı zamanda hızlı geçiyor aslında ama sorumluluk çok fazla küçükler anlayamıyoruz çoğu şeyi annelik sabır demek bence eski düzenimize belki dönemicez ama bu rutin hayata alışıp öyle mutlu olacağız

busraufukilbilge

25 günlük annemeyim ve hergün ağlamak geliyor içimden . Rutinlerin gitti , evimde hicbirsey yapamiyorum çünkü enerjim yok . Kızım birgün çok güzel duruyor birgün tamamen zıttı . Uzaktayım yanimda kimse yok , ilk bir hafta esimle idare etmeye calistik , ben ruh gibiydim zaten Dogumum zorlu gecti ve hastanede hep bir aksilik oldu . Dogumhanede bebegimi bana gostermeden cikardilar kolunu cikarttik sanip , 3 saat sonra gorebildim bebegimi , sütüm gelmedi 5 gün , mamaya basladik , bu durum beni dahada üzdü . Herkesin emzir emzir diye soylemleri 3 yaş yaşllandirdi . Hala yeterli sutum yok ama benim onu cogaltmaya mecalimde yok . Ustumde sanki tonlarca yük varmıs gibi hissediyorum . Bebegimle ilgileniyorum seviyorum opuyorum kokluyorum , onu anlayabildigim zamanlar keyifli ama anlamadigimda kendimi paraliyorum . Hergun dus alan ben suan 2 gunde zor aliyorum oda acele acele , öz bakim desen hakgetire . İnsanliktan ciktigimi dusunuyorum. Boyle birine sarilip hickira hickira aglamak geliyor icimden .

gizemayseinci

esoyiigit evet, gerçekten düzene giriyor. Sadece biraz sabır ve rutin oluşturmak gerekiyor

merve5361

mavislerinannesi0 senide çok iyi anlıyorum… Ama kendini öyle hissetme ozaman işin içinden çıkamazsın bu sefer bebişte hisseder….. Keşke sana sarilabilsem oturup birlikte ağlarız karşılıklı… Ben uzun zaman hayalini kuruyordum anne olmanın , anne oldum ilk hafta geçtikten sonra dedim ki kendime ben niye istemişim…. Ama sonra da pişman oldum o yavrucağin suçu ne o secmedi beni ve babasını

mavislerinannesi0

merve5361 Aslında bu hissettiklerimiz geçici bir süreç biliyorum ama insan lohusalik ya da bebek büyütme aşamasında olumsuzluklardan daha çabuk etkileniyor ne yazik ki

merve5361

mavislerinannesi0 evet ama her nekadar herkes öyle dese de sanki geçmeyecek miş gibi hissediyorsun ….
Çok zor oluyor ben mesela eşim işe gidince arkasından ağlıyorum o hayatına devam ediyor bende evde kaldım kılavuzunu tanımadığım bir minnakla günümü geçirmeye çalışıyorum. Acaba şimdi mi yiyecek yemeyecek mi niye ağlıyor niye uyumuyor
Bazen bebe benle saatlerce oturuyor kaynana gibi
Bu sefer uykusu geçmiş oluyor uyuyamıyor
Huzursuz oluyor oturuyorum bende ağlıyorum onunla beraber ve saatler hiç geçmiyor akşam olmuyor bir türlü
…
Allah’ım kolaylaştırır insha’Allah Ben nediyecegim bilemiyorum
Böyle yazmak iyi geldi sana da dua edeceğim güzel anne
Seninde Rabbim gönlüne ferahlık versin kolaylık versin
En önemlisi evlatlarımız sağlıklı buna şükür…

mavislerinannesi0

merve5361 Allah razı olsun 🙏🏻
Cok şükür 🤲🏻🩷

merve5361

kdry46

Beni çok yoran kısmı bazen tüm gün birbirimize yapışıkmışız gibi hissediyorum ama sonra kendmi onun yerine koyuyorum
Yavrum 9 aydır annesinin karnında güvende kaldı şimdi ise dünyayla tanışıyor , bizlerle, değişik ortam renkler ışıklar oda alışması lazım..
Ama dediğim gibi kendimi yalnız hissettim. Bu sürede kızkardeşim olsun yada annem onlar yanımda olunca kendimi güvende hissediyorum, herhangi bir durumda mudahele ediyorlar çocuk ağlayınca onlar ilgileniyor ben az nefes aliyorum… Eşim ise akşamları geliyor eve ve sadece pazar günleri tatil
Bir yandan onun yokluğu da zor geliyor. Çocuk mesela benim stresimi hissediyor bu sefer onu ne uyutabiliyorum nede sakinleştirebiliyorum.
Gerçekten de annelik kolay değilmiş… Ama böyle forumda aynı duyguları yaşayan anneler görünce yalnız olmadığım için mutluluk duyuyorum….
Rabbim senide evladini bağışlasın senin için kolaylaştırsın sende yalnız değilsin keşke bende sana sarilabilsem karşılıklı oturup ağlarız sonra güleriz (:

kdry46

merve5361 Rabbim hepimizin evladını bağışlasın, hepimize kolaylıklar versin inşallah 🌸

Sonraki Sayfa »