Gamzelikiz_34
Kızıma hamile olduğumu ilk öğrendiğimde tarifsiz bir mutluluk ve heyecan içindeydim. Allah’a binlerce kere şükrettim, bu mucizeyi derin derin tefekkür ettim. Nasıl yani şimdi orda mı diye düşündüm bu mucizeyi..
Ancak zamanla bazı riskler ortaya çıktı; down sendromu olma ihtimali konuşuldu, ardından lekelenmeler başladı ve düşük tehlikesi yaşadım. Her geçen gün endişem artıyor, kalbim sıkışıyordu. Gerçekten geceleri uykumdan uyanırdım kalbimin acısını hissederdim daha hiç koklamadığım görmediğim bebeğime kıyamıyordum hiç, görmeden nasıl bu kadar seviyordum 🥹
O anlar çok zordu, stres ve korku hep yanımdaydı 9 ay boyunca .
Ama doğumhaneye girdiğimde, sanki Allah’ın rahmetiyle içime büyük bir huzur ve ferahlık doldu bir anda çok değişik bir histi. Tüm korkularım bir anda dağıldı. Elhamdülillah, kızım sağlıklı ve kucağıma aldığımda o an tarifsizdi…
O an, yaşadığım tüm zorlukların ne kadar anlamlı ve değerli olduğunu bir kez daha anladım. İlk gördüğümde kokladığında dedim tamam evlat dünyada ki hiç bir sevgiye hiç bir hissiyata benzemiyor o doğdu benimde anneliğim doğdu, iyi ki var Rabbim isteyen herkese bu güzel duyguyu tattırsın.🥲