Kızlar bana lütfen tek çocuk olarak büyümüş olanlar nasıl bir çocukluk geçirdiniz mutlu muydunuz, şuan iyiki tek çocukmuşum diyor musunuz? Kardeşiniz olsun ister miydiniz?Yaşadığınız avantajları ya da dezavantajları yazar mısınız? Eşimde bende 2.çocuğa cesaret edemiyoruz. Destekçimiz yok,bebeğim sağlıklı çok şükür ama bizi fazlasıyla zorladı manevi olarak, maddi olarak zaten tek maaşla ve kartlarla idare ediyoruz,ben işe birkaç yıl ara verdim bebeğim 3 buçuk yaşına gelene kadar ama bir yandan hep tayinciyiz, akrabalar hep uzaklarda, benden kaynaklı mı bilmiyorum artık samimi dostluklar kuramıyorum evime bile birini davet etmeye çekiniyorum dedikodu duyacağım üzüleceğim diye kendimi geri çektim. Kedilerim eşim ve bebeğim başka kimsemiz yok hayatımızda, senede 2-3 kere ailelerimizle görüşüyoruz o kadar. bebeğim bu yalnızlıktan sıkılır mı? Kardeş ister mi? Yoksa büyüdükçe anaokuluna başladıkça kardeşe ihtiyaç duymaz mı? Bizimle kedilerler zamana geçirmek ona yeter mi? Hobiler edinip mutlu olur mu? İleride en azından bir evi bir arabası olsun, biraz köşede birikimi olsun, mutlu olduğu işte çalışsın üç kuruş için ömrünü heba etmesin istiyoruz.Ne kadar başarırız bilmem ama 2 çocukla bunlar sağlanır mı bunu da bikmiyorum. Böyle çocukluk geçirip mutlu olanlar var mı merak ediyorum? Kardeşi olmalı mı düşüncesini aklımdan atamıyorum hele ki dışarıya çıktıkça çocuklara sevinçle koşmasını gördükçe , kendi kardeşlerimle olan ilişkime bakıp bundan mahrum kalmasın diyorum ama bir yandan kötü örneklerde var bilemiyorum.