Bu tek bende mi var çok yoruldum

Murus

Arkadaşlar uzun zamandır çok sinirliyim çok öfkeliyim çok mutsuzum neden böyleyim bilmiyorum hiçbir şeyden mutlu olmuyorum sanki yaşam enerjim ölmüş gibi Bu hayat bana mutluluk vermiyor ona aylık bir oğlum var bazen sinirimi ona bile yansıtıyorum ondan sonra çok pişman oluyorum ama sonra yine yapıyorum psikolojik destek almak istiyorum her gün aynı şeyleri yaşamak beni çok yordu nasıl düzeleceği bilmiyorum eski yaşam enerjimi istiyorum mutlu olmak istiyorum.

cokbilmismom

Murus desteksiz mi çocuk büyütüyorsunuz

kursatmommy

Murus bizde 4 aylığız inanın bende böyleyim eski resimlerime bakıyorum neşeme bakıyorum bu benmiymişim diyorum. Mutluluk aramıyorum hep sinirli öfkeliyim mutlu olmak istiyorum ama sinirimden vazgeçemiyorum çok memnuniyetsiz bir şey oldum

sevgixdzv

Murus merhaba öncelikle seni anlıyorum benımde 4 aylık bır bebegım var ve desteksız büyütüyorum bazen benımde kayışlar kopuyor ama bebeğimin yüzüne bakınca geçiyor herşey sonuçta hiçbir günahı yok ve sadece sana muhtaç lütfen bebeğine yansıtma vicdan azabı çekme o an kendini sal gevşe sinirlendiğin konu her ne ise çözümsüz değil bu zamanlarda geçecek gerıye baktığında kendını ve bebeğini böyle anılar ile hatırlama

canmanayvesuyu

Murus ben de böyleyim her gece yarın daha farklı olacak diye yatıyorum ama sabah hep aynı. Sürekli yatmak uyumak istiyorum bu ara bebeğimle bile ilgilenesim gelmiyor sonra çok pişman oluyorum üzülüyorum

Murus

Yani çoğu zaman evet ama ailem burada bir şey olduğunda onlardan yardım isteyebilirim aslında ama hiç Bir şey isteyerek yetişmemişim her şeyi kendim halletmek zorundamışım gibi hissediyorum sanki bana senin çocuğun her şeyini sen üstlenmelisin diyecekmiş gibi geliyor Biraz verdiğimde bile onlara peşlerinde Dolaşıyorum sanki onlara yük oluyormuş gibi Yanlışı ben yapıyorum aslında ama elimden de başka bir şey gelmiyor

tahin

Murus yok ya yani çocuk bakmak hakkıyla yapmak istediğinde gerçekten zor, kimsem yok olanlar var annem var babam var ama telefonla yalandan aramaktan başka bir şey yapmıyorlar çok kırgınım çok yorgunum, oğluma yansıtmamak için tüm gücümü kullanıyorum ama ağlamak istiyorum 1 saat önce uyandı öylece duruyoruz başım zonkluyor, hayatta hayallerim vardı bir şeyler için oğlumla birlikte çabalamaya devam etmek istiyordum ama böyle anlarda tükeniyorum her şeyi bırakmak istiyorum

enesinannessi

Tam aynı şeyleri düşünürken hatta yaşarken çıktı karşıma bu yazı
En kötüsüde kimsenin anlamaması

tahin

enesinannessi hiç kimse anlamıyor yârdım alacak kimsem yok, oturdum ağlıyorum

enesinannessi

Tam aynı şeyleri düşünürken hatta yaşarken çıktı karşıma bu yazı
En kötüsüde kimsenin anlamaması

ozgecankosar

Murus destek almıyorsanız o yüzden oluyor malesef . Bende tek başıma büyütme psikolojisind girmiştim çok pişman oldum sonrasında . Annemler geldiği an o gün modum değişiyordu resmen çok mutlu oluyordum Annemle evimin arası 5 dk bu arada. Gittiklerinde çöküyordum resmen sonra 1 hafta annemlere gittim orda baktık eve geldiğimde bambaşka bi psikolojideydim eşim bilr şaşırmıştı şu an 4.5 aylık çok iyi hissediyorum . O yzüden lütfen yardım isteyin tek başınıza sırtlanmayın lohusalık baya kötü psikoloji bozuyor

arc12

Murus bu posta özellikle girdim aynı şeyleri yaşıyorum bebeğim daha iki ayını doldurmadı sıfır destek bakıyorum eşim de benim gibi memur be ayrı şehirlerde çalışıyoruz şu an için yan yana gelme imkanımız yok eşim yanımdayken bana destek oluyordu ve bu kadar kötü değildim bazen saatlerce durmadığı mızmızlandığı günler okuyor ve cinnet geçirecek noktaya geliyorum Birgün o kadar kötü oldum ki yavruma bağırıp çağırdım öyle ağladı ki hala vicdan azabını çekiyorum onu bu dünyaya getirmeyi o kadar çok isitiyorıdm ki şimdi böyle yapınca nankörlük yapıyormuşum gibi geliyor başına bir şey gelecek diye korkuyorum Allah al sana der gibi bazen nefes alamıyorum ama bebeğimi çok seviyorum o günden sonra ona öfkemi yansıtmamaya çalışıyorum ama içimden tekrara öfke patlamaları yaşıyorum bazen niye dünyaya getiridim ben bunun sorumluluğunu alacak insan mıyım diyorum ama emzirirken elini göğsüme koyunca bütün dünya bu kadarmış gibi geliyor onu o kadar çok severken nasıl böyle düşünüyorum aklım almıyor hiperlaktasyon vardı bende ama bu süreçte o kadar kötü oldum ki eşim gidince artık ciddi oranda sütüm azaldı kesilecek diye ödüm kopuyor ve bana destek olacak kimsem de yok … eskiden çok bakımlı incecik fıldır fıldır gezen biriydim şimdi 57 kilo üzeri kusmuk dolu saçlarına kadar bazen kusmuk olan süt kokan kendine vakit ayıramayan bir şey oldum sanırım yeni halime adapte olamıyorum ve bebeğime karşı aşırı vicdan azabı çekiyorum …

Murus

Arkadaşlar ben psikolojik destek almaya karar verdim sanırım çoğu anne bu şekilde kendimizi suçlamayalım çok düşündüm oğlum artık Emmiyor O yüzden bu hafta psikiyatriste gideceğim ilaç tedavisi verirse bile kabul edeceğim çünkü biliyorum o kadar olumsuz düşünmek bu şekilde olmak bana ve oğluma iyi gelmiyor o yüzden daha iyi hissetmek için ne varsa yapacağım Bir de eğer bir Bakacak birisi varsa işinize başlayın benim oğlum on aylık olacak ve ben bu ay sonunda başlayacağım sonuçta çalışan her anne mecbur o işe dönecek ve eminim bu bizim için de çok iyi olacak ben de istemem çocuğu kimseye bırakmayı ama ikimizin de farklı alanları olduğunu hissetmemiz lazım Psikiyatrist ile konuştuktan sonra buraya tekrar yazacağım umarım her şey çok güzel olur

buketys

2 cocuk biri 4 yaşında biri 7 aylik ben genelde iyi idare ediyordum ama bugün patlayacak bomba gibiyim. Aynı şehirdeyiz ailelerle ama herkesin kendi telaşı kimsenin çok bi desteği olmuyor havanın rüzgarı dinse duzeliriz 2 gündür çıkamıyoruz.
biz günde 2 kere parka çıkıyoruz açık hava hepimize iyi geliyor . Öyle ev işi harika düzenim yok ama normalde idare eder vaziyetteydik ama bugün başım çatlıyo inşallah geçecek öfkemi içimde patlatmak dis boyun çene agrisi yapıyor Allah hepimizin yardımcısı olsun